Sfeerhaarden. Wie kent ze niet. Sla een willekeurig bouwmarkt- of woonkrantje open, en ze vliegen je om de oren. Toch maar eens opzoeken wat de Van Dale vindt dat het woord ’sfeer’ betekent, want óf ik begrijp het woord niet goed, óf de heren en dames marketeers proberen haarden aan de man te brengen die weliswaar een sfeer overbrengen, maar zeker geen warme sfeer. Althans, in mijn ogen. Dus… de Van Dale: sfeer: “geheel van karakteristieke eigenschappen van een situatie die de stemming van iemand kunnen bepalen”.
Verderop in deze post kun je ook nog vinden:
Ok, het gaat dus over karakteristieke eigenschappen van een situatie. De situatie is een kachel, in dit geval. De karakteristieke eigenschappen daarvan: ‘warmte’ (of dronkenschap, maar das een andere kachel). ‘Behaaglijkheid’. ‘Lekker bij het vuur in de winter’, en ga zo maar door. Wat denk je niet: ‘Keramische houtblokken’. ‘Realistisch vlameffect’. ‘Bio-ethanolbrander’. ‘Afstandsbediening’. Denk je dat wel, dan ben je op het verkeerde weblog beland, en raad ik je aan een andere pagina op te zoeken. Op zich niet erg, gewoon een andere doelgroep
In mijn ogen het trieste dieptepunt van sfeerhaarden is te zien op de afbeelding hierboven: de wandhaard Filippo. “Is het een smiley?” “Is het een flippo?” Nee, het is een Filippo! Een soort mix tussen een flippo, een smiley en een verkeersbord. Dat zet je in je kamer, je doet m aan, en dan heb je sfeer!
Eh ben, er zijn belangrijke verschillende tussen sfeerhaarden en houtkachels die je je, voordat je tot aanschaf overgaat, goed moet realiseren, want je moet er niet aan denken om na een vermoeiende reis bij je huis in Frankrijk te komen, je nieuwe sfeerhaard onder de arm, bijna klaar om met de bijgeleverde afstandsbediening de in een roestvrijstalen, geborstelde ombouw liggende keramische houtblokken van een realistisch vlameffect te voorzien, en dan tot de ontdekking te komen dat het uitgangspunt van een dergelijke haard niet het verwarmen is, maar enkel en alleen jou de illusie te geven dat het warm en sfeervol in huis is! Doh! Dan voel je nog steeds die kou van een reeds lange tijd niet-bewoond huis in je lichaam trekken…
Sfeerhaarden verwarmen niet tot nauwelijks (enkele exemplaren daargelaten) en zijn in eerste instantie daar ook niet voor bedoeld. Ben je op zoek naar een serieuze verwarmingsbron voor in je huis, kijk dan even verder. Bijvoorbeeld naar gashaarden of naar houtkachels. Waar gaskachels (de naam zegt het al) op gas werken, werken houtkachels op… hout! Niet ieder huis heeft een gasaansluiting, het onze ook niet, dus de keuze voor ons was snel gemaakt. Daarom hebben we ook niet echt veel onderzoek gedaan naar gaskachels, maar als ik zo in de blaadjes kijk, dan valt me op dat ze behoorlijk duur zijn, terwijl ze toch niet zo heel veel vermogen leveren. Dat vermogen is eigenlijk het belangrijkste waar je op moet letten. Afhankelijk van het type huis (dikte van de muren, zijn het al dan niet spouwmuren), de grootte van het vloeroppervlak en het aantal kubieke meters dat je wilt verwarmen, kom je tot een vermogen dat je nodig hebt. Aangezien dat per huis behoorlijk kan verschillen, kun je het beste even contact opnemen met de plaatselijke kachelboer, die de huizen en de verschillende kachels kent. Dat werkt vaak het best; hij of zij heeft de ervaring (meestal), en kan je hopelijk feilloos vertellen wat je het beste kunt doen.
Een houtkachel heeft uiteraard een schoorsteen (cheminée) nodig. Een sfeerhaard niet altijd. Sommige sfeerhaarden op gas dan weer wel. Een schoorsteenloze haard hangt een beetje aan de muur te hangen of staat op de op grond te staan, druk vlameffecten te verspreiden, maar het rookt niet of nauwelijks, dus heb je ook geen rookkanaal nodig. Een realistisch vlameffect dus, zonder rook. Das knap realistisch!
Ok, geen sfeerhaard voor ons dus. Maar wat als we nou toch ook geen houtkachel willen? Zijn er nog andere alternatieven? Sfeer, warmte, ouderwetse gezelligheid… jawel, er is een alternatief dat het allemaal in zich heeft: open-haard-tv! Je hele huis warm, gewoon via internet!
Dus, de tips:
Besef je goed dat een sfeerhaard iets heel anders is dan een houtkachel!! Ter vergelijk: een sfeerhaard levert maximaal circa 2 kW, een houtkachel, afhankelijk van de grootte, zo’n 6 tot 15 kW (of meer, of minder)
Nog niet overtuigd? Een waterkoker verbruikt circa 1,5 kW, maar daarmee kun je niet een huis verwarmen….
Ok, het heeft even geduurd, dus hoog tijd voor een volgende stap in het stappenplan! Stap 2 is dus eigenlijk het zoeken naar een geschikt huis. Zoals je in eerder stap 2 van het stappenplan hebt kunnen lezen, zijn er meerdere manieren om te zoeken. Naast internet, zijn er onder andere:
Verderop in deze post kun je ook nog vinden:
Stap 2b: de 2e-huis-beurs
Een andere manier om gericht aan informatie te komen over een huis, is door bijvoorbeeld naar een 2e-huis-beurs te gaan. Die worden regelmatig georganiseerd, en in verschillende plaatsen. Check bijvoorbeeld de Second Home site voor data waarop deze beurs gehouden wordt. Meer links nodig? Probeer eens te zoeken op tweede huis frankrijk beurs!
Op zo’n beurs vind je van alles: makelaars, hypotheekverstrekkers, notarissen en ga zo maar door. Alles wat je wilt weten, kan aan bod komen. Uiteraard is elke situatie weer net iets anders, dus maak vooral een afspraak met iemand waarvan je denkt dat hij / zij jou van dienst kan zijn. Maar let wel: laat je niet inpakken door Frankrijk-hypotheek-bemiddelaars die zogenaamd het beste met jou voorhebben. Dat hebben ze namelijk niet. Ze willen geld verdienen. Bij voorkeur veel geld. En dan ook nog eens aan jou! Logisch natuurlijk, maar het kan lonen om even verder rond te kijken. Ze geven bijvoorbeeld veel doemscenario’s waartegen ze in het verleden wel eens zijn aangelopen, maar door hun bemiddeling is het allemaal toch nog goed gekomen. Huhuh! Maar ondertussen ben je wel een paar duizend euro armer…. geld dat je hard nodig hebt bij een verbouwing! Toegegeven, een huis kopen in Frankrijk kent risico’s, maar je moet het ook weer niet groter zien dan dat het werkelijk is. Ok, je verhuist, ook nog eens naar het buitenland, maar 3 keer gas geven na Maastricht, en je zit in Frankrijk.
Stap 2c: vakantie
De derde manier om op huizenjacht te gaan is misschien nog wel de leukste: tijdens je vakantie! Wat wil je nog meer! En dat is soms ook nog het voordeligst: besef je namelijk heel goed dat een makelaar tot wel 8% van de koopsom in eigen zak steekt. Dat is dus een heel verschil met Nederland! En dat terwijl een makelaar helemaal niet verplicht of noodzakelijk is. Een beetje rondvragen in een Frans plaatsje doet meestal wonderen. Iedereen kent wel iemand die toevallig iets te koop heeft staan. Dan zijn de prijzen vaak ook nog eens lager, en je bespaart de makelaarskosten. Tel uit je winst.
Tips:
Neem de tijd om je te oriënteren op verschillende huizen
Persoonlijk ben ik niet van eerst honderd huizen bekijken en dan pas kiezen, maar het kan nuttig zijn om niet te snel te beslissen
Knoop contacten aan met verschillende partijen, die je verder kunnen helpen. Ik zou zeggen: ga wel af op je gevoel. Je moet een klik hebben met een aanbieder. Zoniet, dan ga je in de toekomst misschien hem of haar de schuld geven van het net niet aan je wensen voldoen van jouw huis…
Agressie. Wie heeft dat niet… ik wel in elk geval. Wij wel eigenlijk. Dat gaat vanzelf als je met France Telecom te maken hebt Op zich is dat goed. Emoties tonen. Van tijd tot tijd moet je die agressie dus ook kwijt. Hans Teeuwen zei het jaren geleden al: op een gegeven moment moet je die gevoelens omzetten in daden. En hij had gelijk! Je kunt natuurlijk je agressie botvieren op mensen die je niet mag, maar op zich ben ik daar niet zo voor. Muren daarentegen, zijn een prima alternatief. Dan moeten het natuurlijk wel muren zijn, die eruit moeten. Gelukkig is daaraan in ons huis geen gebrek: op de begane grond moeten alle muren, op 2 kleine stukjes na, eruit, en boven eigenlijk alles. Dus…
Verderop in deze post kun je ook nog vinden:
Gelukkig zijn de muren niet van een goede kwaliteit. Oftewel: ze liggen er vrij snel uit. Beetje hameren, en er zit een gat in. Nagenoeg alle binnenmuren zijn gemaakt van holle baksteen. Beetje isolerend, dus dat was goed. Vroeger. Toen de binnenruimte nog opgedeeld werd in kleinere kamertjes, zodat men niet alles warm hoefde te stoken. Dat dat dan weer gepaard ging met hogere vochtpercentages, waardoor de houten vloer ging rotten, dat maakte niet uit. Als je je maar niet blauw betaalde aan de stookkosten. Die rotte vloer, die is voor de volgende bewoners. Dat zijn wij dus. Ook een leuk klusje. En leuk voor een volgende post
Nou ja, eigenlijk is er over het slopen van niet-dragende binnenmuren weinig te zeggen. Het filmpje zegt genoeg denk ik Wel moet je denken aan het afvoeren van het puin. En dan vooral de tijd die dat kost, zeker als je geen grote container voor de deur hebt staan…. Het slopen van een muur gaat snel (bij ons tenminste), maar het opruimen van het puin kost uren. Verkijk je daar dus niet op, en calculeer die tijd in. Het gaat uiteraard sneller als je met meerdere mensen de zooi opruimt…
Denk ook eens aan hergebruik van de binnenmuren. Niet als muur, maar 10 tegen 1 dat een oprit best wel wat verharding kan gebruiken. Kleine stukjes muursteen zijn hier prima voor. Je kunt het zelfs gebruiken als ondergrond van een fundering. Alle stukjes werken ook dan weer prima als een drukverdelende laag, en de waterafvoer is ook direct een heel stuk geregeld. Wij hebben zelf niks weg gedaan. OK, achter in de tuin ligt nu een stapel puin van bijna 3 meter hoog, maar dat gaat ook nog gebruikt worden
Als het filmpje nog niet genoeg sfeerimpressie heeft geboden, kun je hier klikken voor een aantal foto’s.
Benodigdheden:
Verschillende hamers: moker, zware vuisthamer
Ter bescherming: helm, veiligheidsbril, stofkapje, goede handschoenen
Voor het opruimen: container, emmers, puinzakken, een grote regenton met handvatten kan ook
Tips:
Zorg voor de veiligheid: ga niet af op het filmpje, waarin ik zonder helm, bril en stofkapje loop te rammen…
Slopen van niet-dragende muren is niet zo moeilijk. Van wel-dragende muren wel: laat dat over een professional, of win professioneel advies in. Weet je niet zeker of een muur dragend is of niet? Raadpleeg ook dan eerst een professional!
Muren slopen geeft stof. Dek daarom alles wat je lief is af, of beter nog: zet het ergens waar het niet beschadigd kan raken en geen stof kan happen.
Neem voldoende afdekzeil mee
Gebruik het afdekzeil ook
Bang voor je vloer? Leg er iets op om te beschermen. Een oude matras of een paar oude planken kunnen zelfs dienst doen als ’stootbuffer’ voor je rotte vloer. Die oude planken werken eigenlijk als een drukverdelende laag, zodat zelfs een zware vallende steen er niet dwars doorheen kan vallen.
Fransen hebben een andere smaak dan Nederlanders. De meeste Fransen hebben, naar de mening van veel Nederlanders, eigenlijk geen smaak. Tenminste, niet als het op inrichten en aankleden van een huis aankomt. Ons huis is daar een goed voorbeeld van. Ondanks dat er mooie dingen inzitten, zitten er ook veel lelijke dingen in. Witte tegels bijvoorbeeld. Daar waar ooit een robuuste, originele schouw zat (een ‘cantou’ beter gezegd, een typische schouw uit de Cantal), zitten nu witte tegels. Niet 1 laag, maar 2! Dat blijkt tenminste als we vol goede moed de tegels eraf proberen te bikken.
Verderop in deze post kun je ook nog vinden:
Ooit was de schouw mooi, ‘en pierre’, groot, robuust, en uiteraard willen we dat weer zien te herstellen. Je hebt per slot van rekening niet voor niks een oud, karakteristiek huis gekocht. Dus, eerst op marktplaats maar een pneumatische boorhamer aanschaffen. Want ettelijke vierkante meters met hamer en beitel ontdoen van meerdere lagen tegels… daar heb ik geen zin in, dat doet een ander maar! Helaas, na 10 minuten trouwe dienst, sluit de pneumatische boorhamer zich bij mijn gedachten aan: “daar heb ik geen zin in, dat doet een ander maar!” Die ander, dat ben ik dus. Met de hand. Nou ja, hamer en beitel dan. Veiligheidsbril op, stofmasker voor, handschoenen aan, en hakken maar. Met een paar verschillende beitels en hamers gaat het aardig snel. De linker staander wordt steeds meer in ere hersteld. Je ziet m gewoon opfleuren! De tegels waren gemonteerd op bricks, en die bricks hebben in de loop der jaren losgelaten van de staander, dus brick weg: tegels weg. Een kind kan de was doen.
Dan de achterkant. Hopelijk ook weer op bricks, die tegen de muur zijn geplaatst. Dan zijn we er zo!
Niet dus. Geen bricks, niet iets dat makkelijk loslaat. Zelfs de eerste laag tegels biedt moedig weerstand tegen het gedreun van de hamer en beitel. Schilfer voor schilfer gaat eraf, maar dit schiet niet op. Na een dag hard werken is er nog geen vierkante centimeter originele muur te zien Morgen maar weer verder dus.
Ook na dag twee is het resultaat hetzelfde. De bovenste laag tegels is redelijk ver verwijderd, en daaronder de tweede laag ook nog wel, maar daaronder zit een oude cement-lijm-asfalt-basalt-laag, zwart, keihard, en niet af te bikken. Ouderwetse kwaliteit die nog wel tegen een stootje kan! En wel twee of driehonderd ook! Een beetje moedeloos besluit ik dat die zwarte ondergrond dan maar de originele muur gaat worden. Niemand die weet hoe het er echt uit moet zien, dus… maar na dag 5 breekt er iets in de muur. De strijd lijkt een beetje gestreden, en ik ben aan de winnende hand! Haha! We zullen wel eens zien wie de sterktste is! Voorzichtig zie ik in het midden van de schouw een steen. Een originele. Beetje geelachtig. Zou het dan toch? Steeds groter wordt de opening. En na weer een dag bikken, is er ongeveer een halve vierkante meter originele muur zichtbaar! Yes! Euh, oui! Met vernieuwde energie en uitgeruste armen ga ik een week later weer aan de slag, en krap drie dagen later is de hele schouw in volle glorie zichtbaar! A moi la victoire! Uiteindelijk zijn 4 lagen zooi verwijderd, en terloops ook nog een in de schouw ge- (of eigenlijk mis-) plaatst muurtje, en een vaag plafonnetje. Alleen de waterleiding die door de schouw heenloopt, moet nog weg, maar dat komt met het project waterleiding vervangen. Voor nu is in elk geval de eerste stap naar de retour van de schouw volbracht!
Foto’s? Klik hier.
En geloof me, het mintgroen gaat ook nog weg…
Benodigdheden:
Goed werkende pneumatische boorhamer
Verschillende gewichten vuisthamers (1 kilo, 1,5 kilo)
Verschillende beitels
Veiligheidsbril, stofmasker, gehoorbescherming
Tips:
Geef de moed niet op!
Zorg ervoor dat je altijd backup-gereedschap hebt. Zonder elektriciteit is het lastig werken met elektrisch gereedschap…. En zelfs mét elektriciteit is het lastig werken als het elektrische gereedschap er de brui aan geeft.
Bij ons was op de originele muur eerst een laag cement aangebracht om de boel iets vlakker te krijgen. Om te voorkomen dat je met de beitel de originele stenen beschadigt, heb ik eerst domweg op de tegels (of zwarte lijm-asfalt-basalt-laag) lopen beuken, met de vlakke hamer. De originele muur beschadig je zo niet, want die is beschermd door de tegel- en andere lagen die er op zitten. Je bereikt hierdoor wel dat die afvlakkings-cementlaag die rechtstreeks op de muur zit, mooi loslaat van de stenen. Nu kun je de beitel er redelijk makkelijk achter krijgen, zonder de stenen te beschadigen!
In theorie is het leuk. DVB-T: Digital Video Broadcasting – Terrestrial. Gratis tv-kijken, zonder satelliet-schotel, zonder kabel-aansluiting, zonder digitaal tv-abonnement. In Nederland zijn alleen de publieke zenders Nederland 1, 2 en 3 en de regionale zenders via DVB-T te bekijken. In Frankrijk zijn veel meer zenders openbaar, dus via DVB-T te ontvangen. Dus wat doe je als je een niet helemaal in the middle of nowhere, maar toch een beetje afgelegen huis hebt gekocht? Juist, je schaft voor een tientje of 3 een dergelijk apparaatje aan. Niet te duur, dus werkt het niet, jammer dan. Kost je de kop ook niet.
Verderop in deze post kun je ook nog vinden:
In Nederland gekocht, even installeren, de ether scannen, en zowaar het werkt. TV, en zelfs radio op je pc. Digitaal, en met een betere kwaliteit dan ik dacht, dus ik ben blij.
Op naar Frankrijk! Een breed scala aan zenders lonkt! Gratis en voor niks! Je bent en blijft toch een beetje Nederlander… Eenmaal aangekomen, en dan een paar weken later (tv mis je eigenlijk totaal niet als je een huis aan het verbouwen bent, en dat geeft te denken over de kwaliteit van het zenderaanbod…), eens even de Franse ether scannen. Rustig gaan de blokjes van de scan-naar-kanalen-voortgang voorbij. In het schermpje met gevonden zenders staat nog niets. Geen nood, er zijn nog steeds een paar blokjes te gaan, tientallen zenders liggen dus nog op ons te wachten! Maar helaas, zelfs op het eind is er NIKS gevonden. Geen tv. Geen radio. Geen pay-tv. Zelfs niet als we buiten scannen. Zelfs niet als we boven scannen. De enige optie die we nog hebben is de hooizolder. Wel knus, tv-kijken in het hooi, maar das toch niet hoe we het ons voorgesteld hadden. Dus voor nu: niks, nada, noppes. 3 tientjes naar de maan. Misschien dat ie daar meer kanalen vindt? Nou ja, geen Gérard Depardieu vanavond dus.
Tips:
Bij de Super U (en misschien ook wel bij andere supermarkten) zag ik een grotere DVB-T-antenne. Ik neem aan dat die sterker is, en dus beter kan ontvangen, maar zeker weten doe ik dat niet.
Zit je niet helemaal op het eind van de wereld, dan heb je kans dat je voor weinig geld door de aanschaf van een DVB-T-pakketje toch tv kan kijken, zij het alleen Franse zenders.
DVB-T is geen vervanging voor satelliet met tientallen of honderden zenders! Wil je internationale en / of Nederlandse zenders, dan zul je toch een satelliet moeten aanschaffen. Of via www.uitzendinggemist.nl moeten kijken.
Op internet zijn er duizenden gratis te bekijken tv-kanalen. Van Amerikaanse tot Chinese. Van Zweedse tot Franse. Gewoon ff zoeken op Google.
Onder andere de NOS zendt ook live via internet uit. De Tour de France was voor ons echter niet benaderbaar, omdat ons IP-adres geblokkeerd werd. Ik neem aan omdat het een niet-Nederlands adres was. Ergens jammer, ergens logisch: de NOS kan geen 6 miljard connecties naar hun servers verzorgen…
Onlangs hadden we dus het beruchte aperitief, waarvan wij dachten dat iedereen iets mee zou nemen. Het bleek, zoals eerder gezegd, de voorbereiding voor een heus dorpsfeest te zijn! Binnen no time is de datum vastgesteld van wat wellicht ooit uit zal groeien tot een tweede Nationale Feestdag: 29 juli, het dorpsfeest! Zoals in Frankrijk gebruikelijk is, gewoon onder de bomen, buiten, veel drank, en natuurlijk begint het om 12 u ’s middags. Werken doen we later wel weer, eerst laten we ons ‘en groupe’ vollopen. Wat wil je nog meer?
Verderop in deze post kun je ook nog vinden:
De tafels zijn gedekt. Simpel, maar doeltreffend. Geen debiel gedoe met loungesets voor in de tuin, geen overbodig luxe buitenkeukens, nee, gewoon, down to earth, maar dan op zun Frans: terre à terre. Plastic tuinstoelen, paar schragen met wat houtvezelplaten eroverheen, papieren tafellakentje, als BBQ een halve olieton met al uren brandend hout en klaar is madame Klara. Iedereen neemt z’n eigen borden en bestek mee, want zoveel heeft de organiserende gastheer nou ook weer niet. Uiteindelijk zijn er zo’n 28 man / vrouw aanwezig en is het voor zo’n gehucht dus een drukte van jewelste. Overal staan auto’s (uiteraard…), en zelfs de burgemeester en de pers is ter plaatse! Meteen worden de bij de razende reporter nog niet bekende gezichten aangesproken. Waaronder wij dus. Wie wij dan wel zijn, wat we doen, of we ons hier permanent gaan vestigen en ga zo maar door. En waar is dat allemaal voor? Voor in de krant natuurlijk! Volgende week het plaatselijk sufferdje maar eens halen dus!
De drank vloeit. Lekker, tis warm, beetje broeierig, en om mijn Frans net zo vloeiend te laten zijn als dat het vocht rijkelijk uit de fles vloeit, laat ik me nog maar een keer inschenken. Tis vakantie, en we moeten tenslotte integreren! Dus ja, ik pas me wel aan ! Langzamerhand gaat het praten steeds beter, het begrijpen wat de ander zegt, steeds slechter. Maar dat maakt niet uit, iedereen heeft lol, iedereen heeft te eten en te drinken, iedereen is blij. De buurvrouw legt terloops haar hand op het been naast haar, waarvan ze denkt dat dat het been van haar man is, die uiteraard op dat moment heel ergens anders is. De man vindt het niet erg, de buurvrouw wel. Hilarie alom dus.
Het vlees op de BBQ is goed. Errug goed zelfs. Dan zijn wij aan de beurt. Geen gehaktballetjes deze keer, maar gekruide aubergines. Met tomaat en mozzarella op de BBQ is dat minstens net zo lekker als het vlees. Gelukkig valt ook dit gerecht in goede aarde bij de Fransen. Als we uiteindelijk bij het digestief zijn aangekomen en de door ons meegebrachte, in ons huis gevonden, pruimenlikeur de tafel rond laten gaan, is ons lot bezegeld: volledige opname in de groep, we mogen niet meer weg, alleen nog bijschenken. “Nee een beetje maar, ja toe maar, nou, das wel een heel klein beetje, iets meer is ook goed!”. Ook bij de burgemeester zitten we nu dus gebakken! Komt altijd van pas!
Vandaag is de grote dag. France Telecom heeft ons beloofd dat er vandaag iemand langs zou komen om een telefoonlijn aan te leggen. Tussen 10 en 12 uur ’s ochtends… Met spanning zitten we vanaf 7 uur uit het raam te kijken. De hele nacht niet geslapen. Alsof het Sinterklaas is. Zou de goede Sint wel komen? Om 9.50 u stopt er een klein bestelbusje. Ja! Daar zijn ze! De deuren gaan open, een man en vrouw stappen uit. Ik denk nog bij mezelf: “goh, ik had niet verwacht dat een vrouw dat zou komen aanleggen”. Niet dat ik seksistisch wil overkomen, maar je past je snel aan aan de rolverdeling. Daarom ga ik dadelijk even afwassen… Anyway, ze lopen beiden naar de achterkant van het busje. De spanning is te snijden. Halen ze een bundel kabels te voorschijn? Openen ze een map om te kijken of ze bij het juiste huis zijn? Nee! Er wordt een ligfiets uit de auto gepakt! *&^(@*&#$!!! Weer zo’n &%^$&-toerist natuurlijk, die hier zijn fietskunsten al liggend komt vertonen! De man stapt op en fietst rustig weg, de vrouw draait de auto en weg is iedereen weer. Wij blijven gelaten achter het raam zitten….
Maar dan, 5 minuten later… een tweede busje stopt. Groter dan de eerste, met duidelijk een Telecom-naam erop: Escom Telecom. Dat moet m zijn! Jawel! Onze harten gaan tekeer, bonken in onze keel, en vliegen er bijna uit als 1 van de twee mannen (zie je wel ) naar de deur toeloopt. Ja! Het is France Telecom gelukt! We krijgen telefoon en internet! Driewerf hoera!
En warempel, binnen anderhalf uur is alles aangelegd. Nog even de telefoon aansluiten om te kijken of tie het doet. Een oude fax wordt van boven gehaald… om vervolgens te constateren dat men hier compleet andere stekkers heeft dan in Nederland…. Driewerf damn! Nog geen telefoon! Nog geen internet. Hoewel, ze zijn wel zo vriendelijk om meteen even de Livebox aan te sluiten. Daar zit ook een zogenaamde LivePhone bij, maar dat is geen gewone telefoon… Nu willen ze de lijn wel testen, maar daar hebben ze toch echt een telefoon voor nodig. Die gaan ze dan maar even ergens ophalen. Waar weet ik niet, maar 10 minuten later zijn ze terug, testen de lijn, en alles zou moeten werken. Aan ons de taak om dan maar ergens een Franse telefoon te kopen. 1 ding staat vast: dat doen we NIET in de winkel van France Telecom. We gaan niet weer een uur in een rij staan kijken naar een verdwaasd voor zich uit kijkende mevrouw in een gele fladderrok die onze naam op een vodje gaat schrijven. Nee, we gaan gewoon naar de supermarkt, en kopen een normale telefoon.
Een dag later is het zover. De telefoon is binnen. Aansluiten, kijken of we onze Nederlandse en Franse mobiel kunnen bereiken, en zowaar het werkt! Zelfs internet is na enkele uren klooien actief. Dat heeft nog wel wat finetuning nodig (ok, als je in die wereld werkzaam bent, dan neem je geen genoegen met de klik-klak-kant-en-klare-maar-nooit-echt-goed-werkende-bijgeleverde-software), maar daarover later meer in een aparte posting. Voor nu zijn we intens gelukkig. We zijn niet meer afgesloten van de buitenwereld. In theorie kunnen we nu vanuit huis gaan werken. Dat betekent inkomsten. Dat betekent dat we de hypotheek kunnen betalen. Dat betekent dat we hier kunnen gaan wonen. Dat betekent: de Koers op Frankrijk neemt nu echt vaste vormen aan!
Tips:
Blijf kalm
Koop een Franse vaste telefoon, want die heeft een andere stekker dan de Nederlandse (ok, in principe kun je volgens mij ook een Nederlandse telefoon hebben, met zo’n klein telefoonstekkertje, maar de stekkerdoos in de muur is anders dan de 4-pinnen in Nederland)
Zorg dat je de telefoon hebt voordat de lijn er ligt, anders kan men niet direct testen
De gehaktballetjes zijn gebraden. Een fles sterke drank wordt uit de kast getrokken. Drank die de vorige bewoonster eigenhandig gebrouwen heeft. Eau de vie aux noix. 60% of meer. Voor minder doen ze het hier gewoon niet. Dan hoor je er niet bij.
Het is 12 uur. ’s Middags dus. Logisch dat de sterke drank op tafel komt . We lopen naar het aperitief, toch wel zo’n 200 meter verderop. De buren niet. Die gaan met de auto. Net als de Lyonnais, overburen van iets verderop. Met de gehanktballetjes en de drank onder de arm, komen we aan bij de organiserende buren van een paar huizen verderop. Zij komen uit Marseille, tweede huis hier gekocht, dat ze ook aan het opknappen zijn. Met schrootjes… maar daarover later meer .
Het is een drukte van jewelste. Voor het gehucht dan. Zo’n 15 man / vrouw verdringt zich om de tafel en de stoelen. Het eerste dat opvalt is dat niemand iets mee heeft genomen. Behalve wij. Toch iets verkeerd begrepen dus . Het tweede dat opvalt zijn de grote blocnotes die elke vrouw bij zich heeft. Behalve wij. Toch iets verkeerd begrepen dus .
Wat blijkt? Het aperitief is de gelegenheid om een barbeque te organiseren, voor over een paar weken. De taken worden verdeeld. Een typische, besnorde Fransman biedt aan om voor het vlees te zorgen. Vlees, da’s mannenwerk. Daarna komen de vrouwen aan de beurt. De rolverdeling is hier nog iets traditioneler, en wie ben ik om daar tegenin te gaan ?
De meestal iets oudere vrouwen beginnen driftig ideeën te opperen wat ze allemaal wel of niet klaar zullen maken. De best bewaarde geheime recepten komen langzaam maar zeker naar boven. Om het hardst wordt er geroepen wie wat gaat doen. Bijna volgt er een handtassengevecht, maar het gaat net goed. Mevrouw A gaat een linzensalade maken. Ze duldt daarbij geen tegenspraak. Mevrouw B (de vrouw van de Burgemeester) gaat voor de rabarbertaart. Mevrouw C gaat pizza bakken. Uiteindelijk is iedereen tevreden, want iedereen mag iets gaan koken of klaarmaken. Behalve wij. Toch weer iets verkeerd begrepen? Nou, nee, maar de vrouwen willen hier zo graag in de keuken staan, dat je er nauwelijks tussenkomt. En de Franse vrouw maakt niet 1 ding klaar, maar het liefst meerdere dingen, zodat er weinig over blijft voor ons. Maar goed, daar vinden we wel wat op. Desnoods maken we weer gehaktballetjes. Die vielen in elk geval goed in de smaak! En weer een stap dichterbij de totale integratie!
Tips:
Neem een paar typisch Nederlandse recepten mee. Komt altijd van pas.
Ga niet in discussie met iets oudere Franse vrouwen, op het gebied van koken. Das hun pakkie an.
Je leest er veel over. Het integreren met Fransen is moeilijk. Fransen zijn stug. Als je mazzel hebt, nodigt men je over 5 jaar uit op het aperitief.
Wij doen er dan ook alles aan om te integreren. Zo gaan we buiten zitten eten, we zetten met opzet onze auto bij het huis, we lopen hardwerkend (wij wel…) van binnen naar buiten, en wat denk je? Ze komen vanzelf naar ons toe! Wat een onzin dat dat integreren moeilijk is! Als je je een beetje open stelt, dan komt men naar onze mening zelfs iets te vaak over de vloer! 1 persoon dan tenminste…
Anyway, ik kan natuurlijk niet over anderen oordelen, noch over andere Nederlanders, noch over ‘andere Fransen’, maar de Fransen in onze buurt, ons gehucht, zijn toch eigenlijk voor het overgrote deel de vriendelijkheid zelve. Behulpzaam, amicaal, en uitnodigend. Aanstaande maandag is het 14 juli, le quatorze juillet, de Franse Revolutie herleeft nog ieder jaar op die dag. En wij? Als Nederlanders, zijn uitgenodigd om met het hele gehucht, zo’n 25 man, ’s ochtends vroeg ons vol te laten lopen met drank, en ons tegoed te laten doen aan uitbundige spijzen. Niks geen soupe au choux (hoop ik tenminste ), maar iedereen brengt wat mee. Wij maken gehaktballetjes. Tja. We hadden wel oliebollenmix meegenomen, maar dat was ruim een jaar over de datum. En daar kun je natuurlijk niet mee aankomen: “ja, sorry, zo horen ze niet te smaken, eigenlijk zijn ze heel lekker…”. We kunnen natuurlijk ook slakken uit onze tuin halen, maar das niet echt typisch Nederlands. Stroopwafels? Hebben we niet meegenomen. Helaas… Dus, kleine gehaktballetjes it is! Ook lekker. We zijn benieuwd naar wie we allemaal gaan tegenkomen. Kan ik hopelijk mijn Frans een beetje ophalen en in de praktijk brengen. Want dan integreer je pas echt in Frankrijk!
Tips:
Neem een typisch Nederlands gerecht mee. Komt altijd van pas.
Vandaag maar weer naar ‘de stad’ om naar ‘de telefoonwinkel’ te gaan, zoals madame Racroche au Nez nog net voor ze ophing, ons heeft verteld. Deze winkels van France Telecom / Orange blinken uit in inefficiëncy. Ergens loopt een verdwaasd voor zich uit kijkende mevrouw in een gele fladderrok alle gasten in de winkel af, om te vragen of ze zich al hebben ingeschreven om te woord te worden gestaan. Ja, u leest het goed. Zonder dat je je naam hebt opgegeven om op een vodje geschreven te laten worden, word je überhaupt niet geholpen. En word je wel geholpen, dan gaat het op een tempo waarop je in Nederland al lang en breed op staande voet ontslagen zou zijn. Niet-kundige medewerkers kijken stoïcijns naar een scherm, waarop te zien is dat op dat moment net de connectie verbroken is. Dat voorspelt veel goeds. Andere medewerkers kijken niet stoïcijns naar het scherm, maar lopen een beetje nors rond, de trap op en af, van voor naar achter de balie, pretenderend druk bezig te zijn. Inmiddels staan er ruim 20 mensen in de winkel, voor het overgrote deel wachtenden. De meeste rustig (of gelaten), sommige hun handen ten hemel strekkend, hopend op een goddelijk wonder. Dat blijft uiteraard uit. God zou wel willen, maar France Telecom niet. En in Frankrijk is France Telecom de baas op het gebied van al dan niet draadloze verbindingen tussen hemel en aarde. Alleen de mevrouw in de gele fladderende rok zou een wonder kunnen zijn, want als zo iemand een baan kan krijgen….
Maar goed, wijs geworden als we zijn, zo zonder Frans telefoonnummer, gaan we eerst maar eens naar de winkel tegenover ‘de telefoonwinkel’. Een Orange shop. Eerst schaffen we een mobiele telefoon aan, anders is het schier onmogelijk om een vaste lijn (ligne fixe) aan te laten leggen. De medewerker van de shop noteert wat persoonlijke gegevens, stopt een SIM-kaart in de telefoon, en zowaar, binnen 10 minuten is onze Franse mobiel alive and kicking! Het kan dus wel! Zelfs bij Orange, dat voor zover ik begrijp, samen zaken doet met France Telecom, waarschijnlijk voor het internetgedeelte of de draadloze verbindingen. We hebben in elk geval een Frans telefoonnummer! Dus laat France Telecom maar bellen! Dan zou het echter wel handig zijn als we een beetje steady verbinding zouden hebben bij ons huis, maar goed…
Na ruim een uur wachten in de telefoonwinkel van France Telecom, worden we ontboden bij Martine. Toeval of niet, maar het is dezelfde medewerkster die ons begin mei wist te vertellen dat de agenda van France Telecom niet verder dan twee weken vooruit gaat. Twee maanden, dat kan echt niet. Dus, zoals al eerder gepost (deel 1), hebben we onlangs telefonisch vanuit Nederland een afspraak gepland voor 7 juli. Tenminste, dat was ons verzekerd door een waarschijnlijk stoïcijns naar haar beeldscherm turende mevrouw in een gele fladderende rok, die wel zag dat haar verbinding net verbroken was, maar dat niet durfde te zeggen. Die afspraak bleek dus niet gemaakt te zijn… Opnieuw een afspraak maken dus, een andere optie is er niet. 16 juli is de dag des heren dat een gezant van France Telecom ons zal doen verblijden met het aanleggen van een ligne fixe… eerst zien, dan geloven…!
Tips:
Schaf altijd eerst een Franse mobiel aan. Je hebt absoluut een Frans telefoonnummer nodig. France Telecom belt niet naar buitenlandse nummers!
Neem de tijd en berust in je lot. France Telecom is toch de baas. Zeker over jouw tijd…
Leg minstens 10 keer uit hoe de situatie bij jou is. Is er al een lijn naar je huis? Dan heb je mazzel. Ligt er nog geen lijn, is er nog geen paal met een draad naar je huis, heb je geen buren met een vaste lijn? Laat dan ALLES noteren. Heb je WEL buren met een vaste lijn? Laat dan ook ALLES noteren. Ook hun telefoonnummer. En als je het hebt, hun sofinummer, jaarlijks inkomen, nummerbord van de auto, broekmaat en merk sigaretten. Kan altijd handig of noodzakelijk zijn voor France Telecom
Sfeerhaarden. Wie kent ze niet. Sla een willekeurig bouwmarkt- of woonkrantje open, en ze vliegen je om de oren. Toch maar eens opzoeken wat de Van Dale vindt dat het woord ’sfeer’ betekent, want óf ik begrijp het woord niet goed, óf de heren en dames marketeers proberen haarden aan de man te brengen die weliswaar een sfeer overbrengen, maar zeker geen warme sfeer. Althans, in mijn ogen. Dus… de Van Dale:
Ok, het heeft even geduurd, dus hoog tijd voor een volgende stap in het stappenplan! Stap 2 is dus eigenlijk het zoeken naar een geschikt huis. Zoals je in eerder 
Agressie. Wie heeft dat niet… ik wel in elk geval. Wij wel eigenlijk. Dat gaat vanzelf als je met France Telecom te maken hebt 
Fransen hebben een andere smaak dan Nederlanders. De meeste Fransen hebben, naar de mening van veel Nederlanders, eigenlijk geen smaak. Tenminste, niet als het op inrichten en aankleden van een huis aankomt. Ons huis is daar een goed voorbeeld van. Ondanks dat er mooie dingen inzitten, zitten er ook veel lelijke dingen in. Witte tegels bijvoorbeeld. Daar waar ooit een robuuste, originele schouw zat (een ‘cantou’ beter gezegd, een typische schouw uit de Cantal), zitten nu witte tegels. Niet 1 laag, maar 2! Dat blijkt tenminste als we vol goede moed de tegels eraf proberen te bikken.
Morgen maar weer verder dus.
In theorie is het leuk. DVB-T: Digital Video Broadcasting – Terrestrial. Gratis tv-kijken, zonder satelliet-schotel, zonder kabel-aansluiting, zonder digitaal tv-abonnement. In Nederland zijn alleen de publieke zenders Nederland 1, 2 en 3 en de regionale zenders via DVB-T te bekijken. In Frankrijk zijn veel meer zenders openbaar, dus via DVB-T te ontvangen. Dus wat doe je als je een niet helemaal in the middle of nowhere, maar toch een beetje afgelegen huis hebt gekocht? Juist, je schaft voor een tientje of 3 een dergelijk apparaatje aan. Niet te duur, dus werkt het niet, jammer dan. Kost je de kop ook niet.
Onlangs hadden we dus het beruchte 
Vandaag is de grote dag. France Telecom heeft ons beloofd dat er vandaag iemand langs zou komen om een telefoonlijn aan te leggen. Tussen 10 en 12 uur ’s ochtends… Met spanning zitten we vanaf 7 uur uit het raam te kijken. De hele nacht niet geslapen. Alsof het Sinterklaas is. Zou de goede Sint wel komen? Om 9.50 u stopt er een klein bestelbusje. Ja! Daar zijn ze! De deuren gaan open, een man en vrouw stappen uit. Ik denk nog bij mezelf: “goh, ik had niet verwacht dat een vrouw dat zou komen aanleggen”. Niet dat ik seksistisch wil overkomen, maar je past je snel aan aan de rolverdeling. Daarom ga ik dadelijk even afwassen… Anyway, ze lopen beiden naar de achterkant van het busje. De spanning is te snijden. Halen ze een bundel kabels te voorschijn? Openen ze een map om te kijken of ze bij het juiste huis zijn? Nee! Er wordt een ligfiets uit de auto gepakt! *&^(@*&#$!!! Weer zo’n &%^$&-toerist natuurlijk, die hier zijn fietskunsten al liggend komt vertonen! De man stapt op en fietst rustig weg, de vrouw draait de auto en weg is iedereen weer. Wij blijven gelaten achter het raam zitten…. 
) naar de deur toeloopt. Ja! Het is France Telecom gelukt! We krijgen telefoon en internet! Driewerf hoera!
De gehaktballetjes zijn gebraden. Een fles sterke drank wordt uit de kast getrokken. Drank die de vorige bewoonster eigenhandig gebrouwen heeft. Eau de vie aux noix. 60% of meer. Voor minder doen ze het hier gewoon niet. Dan hoor je er niet bij.
Je leest er veel over. Het integreren met Fransen is moeilijk. Fransen zijn stug. Als je mazzel hebt, nodigt men je over 5 jaar uit op het aperitief.
Vandaag maar weer naar ‘de stad’ om naar ‘de telefoonwinkel’ te gaan, zoals madame Racroche au Nez nog net voor ze ophing, ons heeft verteld. Deze winkels van France Telecom / Orange blinken uit in inefficiëncy. Ergens loopt een verdwaasd voor zich uit kijkende mevrouw in een gele fladderrok alle gasten in de winkel af, om te vragen of ze zich al hebben ingeschreven om te woord te worden gestaan. Ja, u leest het goed. Zonder dat je je naam hebt opgegeven om op een vodje geschreven te laten worden, word je überhaupt niet geholpen. En word je wel geholpen, dan gaat het op een tempo waarop je in Nederland al lang en breed op staande voet ontslagen zou zijn. Niet-kundige medewerkers kijken stoïcijns naar een scherm, waarop te zien is dat op dat moment net de connectie verbroken is. Dat voorspelt veel goeds. Andere medewerkers kijken niet stoïcijns naar het scherm, maar lopen een beetje nors rond, de trap op en af, van voor naar achter de balie, pretenderend druk bezig te zijn. Inmiddels staan er ruim 20 mensen in de winkel, voor het overgrote deel wachtenden. De meeste rustig (of gelaten), sommige hun handen ten hemel strekkend, hopend op een goddelijk wonder. Dat blijft uiteraard uit. God zou wel willen, maar France Telecom niet. En in Frankrijk is France Telecom de baas op het gebied van al dan niet draadloze verbindingen tussen hemel en aarde. Alleen de mevrouw in de gele fladderende rok zou een wonder kunnen zijn, want als zo iemand een baan kan krijgen….