Koers op Frankrijk

De laatste etappe in het auto-invoer-proces! De proef op de som dus. In theorie kan het niet meer misgaan. We weten wat we allemaal nodig hebben, we kennen het stappenplan, dus vol goede moed gaan we dat eens doorlopen!

Enfin, nadat de certificat de coformité binnen is (stap 1), de auto door de controle technique is gekomen (stap 2), de factuur en kentekenbewijs zijn opgezocht (check de lijst van benodigdheden!), togen we naar het bureau des impots voor de quitus fiscal (stap 3). Met stomheid geslagen staan we 10 minuten later weer buiten. Er waren geen problemen! Geen bureaucratisch oponthoud, nee, niks van dat al! Een vriendelijke mevrouw hielp ons door alles heen, en zelfs voor de tweede auto is de quitus binnen. Zelfs zonder dat ik de originele factuur bij me had, zonder een bewijs van controle technique. Tot nog toe gaat het allemaal goed en zonder problemen! Zelfs in het toch behoorlijk bureaucratische Frankrijk! Dus, stoute schoenen aan, en direct door naar de (sous-)prefecture (stap 4).
Damn! Gesloten! Maar toch, er gaat net iemand naar binnen, en we mogen heel even mee. Tis half twaalf, dus eigenlijk bereidt men zich al geestelijk en lichamelijk voor de op de lunch van 12 uur, maar toch… vooruit. Wederom een vriendelijke mevrouw aan de balie! Maar… “oei, een auto importeren? Dat is een geval apart! Moeilijk!” Even doorvragen, doorpraten, en “O! De auto is al van u! Oooo, dan is het allemaal niet zo moeilijk! Heb je dit formulier, dat formulier, controle technique, inschrijvingsbewijs (oftewel: het hele rijtje van stap 1 en 2 doorgelopen)? Nou, prima! Vul het aanvraagformulier voor de carte grise even in en kom na de lunch ff terug, dan regelen we dat voor u! Vanaf half twee kunt u terecht!”

En voila, om 13.50 u zijn we aan de beurt bij de balie van de cartes grises, en om 14 u is alles in kannen en kruiken. Ook wel weer even melden dat het gaat om een auto die al van jezelf is, want anders begint men toch lichtelijk te paniekeren. Maar al met al… geen problemen! A la minute krijgen we de voorlopige carte grise mee, met het nieuwe kenteken-to-be.
En wat schetst onze verbazing? Twee dagen later, met de immer goed-opererende La Poste, wordt ons onze eerste officiële carte grise overhandigd!

Alle horrorverhalen ten spijt, ga ik er bijna in geloven dat het met de Ford Focus ook wel mee zal gaan vallen. Behalve dan dat het eerste is dat de Franse autoverzekeringsagent zegt: “hmmm, dat type, dat kennen we in Frankrijk niet. Daar is een andere benaming voor…. c’est compliqué….”. We gaan het zien!

In de stap 1 heb je kunnen lezen wat je allemaal nodig hebt voor het invoeren van je Nederlandse heilige koe. In deze posting wordt er iets dieper op ingegaan: hoe krijg je alles nu daadwerkelijk voor elkaar? Een stappenplan dus! Succes gegarandeerd! Nou, niet helemaal, maar in theorie wel, hoop ik…

Stap 2 - een stappenplan

1. Het certificat de conformité vraag je aan bij de autofabrikant in Frankrijk (of de importeur). Dit doe je telefonisch. Men vraagt je vervolgens om de aanvraag per brief te doen, dus die stuur je op, samen met een ingevulde cheque en een kopie van je Nederlandse kentekenbewijs. Vergeet dus niet te vragen naar wat het kost! Na een kleine twee weken ontvang je het certificaat.
2. Naar de garage voor een controle technique. Hiervoor moet je meenemen:
   • Certificat de conformité
   • Nederlands kentekenbewijs
3. Naar de impots voor een quitus fiscal.  Meenemen:
   • Nederlands kentekenbewijs
   • Voor de zekerheid ook je Nederlandse originele factuur
4. Naar de préfecture om de carte grise aan te vragen. Meenemen:
   • Certificat de conformité
   • Nederlands kentekenbewijs (wordt ingenomen)
   • Originele factuur
   • Bewijs dat je in Frankrijk woont
   • Legitimatiebewijs
   • Keuringsrapport van de controle technique
   • Quitus fiscal
   • Ter plekke invullen, of het in stap 1 gedownloade en ingevulde formulier meenemen: Demande de certificat d’immatriculation d’un véhicule.

   Als alles goed is gegaan, krijg je meteen een certificat provisoire d’immatriculation mee. Gefeliciteerd! De officiële carte grise zelf krijg je binnen een week thuis gestuurd.

5. Kentekenplaten laten maken. Gewoon zeggen bij de plaatselijke garage dat je nieuwe kentekenplaten wil hebben. Het kenteken (nummer) zelf staat op de certificat provisoire d’immatriculation dat je na stap 4 krijgt. Dus meenemen: certificat provisoire d’immatriculation.
6. Als laatste stuur je een kopie van je Nederlands kentekenbewijs en een kopie van je nieuwe carte grise naar het RDW in Nederland op. Dit moet om je uit te schrijven, zodat je geen belasting meer in Nederland hoeft te betalen.

De carte grise zelf krijg je binnen een week thuis gestuurd.

Met dit stappenplan gaan we de praktijktest uitvoeren. Dus op naar stap 3 - de praktijk!

Ondanks vele slopende, ellenlange bureacratische-horrorscenario’s die op internet te vinden zijn, van Nederlanders die tevergeefs trachtten hun geliefde Nederlandse auto in Frankrijk in te voeren, hebben ook wij de stap gewaagd om onze auto in te voeren. Dat wil zeggen, te beginnen bij de eerste, een Franse, een Renault Clio. De tweede, een niet-Franse Ford Focus, moet nog, maar hopelijk gaat dat net zo soepel als de eerste!

Deze posting is de eerste in een serie van 3. Anders wordt het wel heel veel lezen in 1 keer. De postings zijn opgesplitst in:

1. Wat heb je nodig?
2. Een stappenplan
3. De praktijk

Stap 1 - Wat heb je nodig?

Goed, om een auto in te voeren heb je een aantal dingen nodig:

1. een Certificat de Conformité
2. Een bewijs van inschrijving in de Franse gemeente waar je huis staat
3. Een bewijs technische keuring (controle technique), uitgevoerd in Frankrijk, niet ouder dan 6 maanden
4. De originele factuur uit Nederland
5. Het originele Nederlandse kentekenbewijs en een kopie hiervan(!)
6. Een quitus fiscale, af te halen bij de impots
7. Een identiteitsbewijs
8. Een ingevuld formulier voor de aanvraag van een carte grise (kentekenbewijs op zun Frans): Demande de certificat d’immatriculation d’un véhicule

Maar wat houden al die documenten nou in? Het ene spreekt voor zich, het andere misschien niet, daarom nog meer info, over wat het is, en hoe je eraan komt.

1. Certificat de Conformité: een schriftelijk bewijs van de fabrikant, waarin staat dat het een normale auto is. Ook al is die auto ooit in Nederland verkocht, wat m wellicht voor Fransen verdacht maakt. Door te bellen naar de fabrikant of importeur, kun je een dergelijk documentje met een dag of 10 eenvoudig toegestuurd krijgen. Kost je wel 140 euro, maar goed, dan heb je ook wat. 2 A4′tjes om precies te zijn
Op www.eurococ.eu kun je eenvoudig een Certificat de Conformité aanvragen. Eerlijk gezegd heb ik het niet geprobeerd, maar volgens de site is het appeltje-eitje!
2. bewijs van inschrijving: ok, voor ons is het het 1e huis (dus niet een 2e huis), dus misschien is het voor ons iets makkelijker om een bewijs van inschrijving te krijgen. Gewoon even langs gaan bij de plaatselijke Mairie.
3. technische keuring: de controle technique is min of meer vergelijkbaar met de Nederlandse APK. Elke twee jaar moet je auto in Frankrijk gekeurd worden. Daarna heeft men 2 maanden de tijd om eventuele problemen te (laten) verhelpen en de auto wederom te laten keuren. Uiteraard moet een auto goedgekeurd zijn om m in te kunnen voeren. Ik ga het ff niet hebben over hoe sommige Franse auto’s toch door die keuring heen komen, want dat is me soms een raadsel…
4. originele factuur: goed bewaren dus, die Nederlandse factuur! Ook al is je auto 10 jaar oud (of meer), je hebt m nodig!
5. originele kentekenbewijs: tja, dat spreekt voor zich lijkt me… heb je die niet? Dan mag je ook in Nederland niet rijden…. Vergeet ook niet een kopie hiervan te maken, want dat heb je later nog nodig om op te sturen naar het RDW!
6. quitus fiscale: dat is iets nieuws voor ons. Het komt erop neer dat je bij het belastingkantoor een bewijs ophaalt dat de auto van jou is, en niet binnen de laatste 6 maanden is gekocht. Is dat wel het geval, dan moet je belasting gaan betalen, invoerrechten eigenlijk. In ons geval gaat het om auto’s die al langer in ons bezit zijn, dus wederom gelukkig geen probleem. Meld dit wel even bij je aanvraag, anders wordt er een ander formulier ingevuld: een formulier om een in het buitenland nieuw gekochte auto naar Frankrijk in te voeren! In dat geval moet je dus betalen!
7. identiteitsbewijs: je Nederlandse paspoort. Soms worden er 2 identiteitsbewijzen gevraagd, dus neem ook je rijbewijs mee (maar de kans is groot dat je dat toch bij je hebt als het over auto’s gaat )
8. aanvraagformulier carte grise, Demande de certificat d’immatriculation d’un véhicule: die haal je bij de prefecture in de grote stad. Wederom moet je erop letten dat je niet het formulier vraagt om een nieuwe auto te registreren, maar dat het om je eigen auto gaat die je meeneemt naar Frankrijk.
Op www.carte-grise.org vind je een hele hoop info over het aanvragen van een carte grise. Je kunt hier ook het aanvraagformulier downloaden! Je hoeft trouwens niet alles in te vullen, dus even vragen bij de prefecture wat wel en niet, kan je een hoop tijd schelen.

Ok, heb je alles? Dan kun je door naar stap 2 - het stappenplan!

Dit is er weer 1 in de reeks tips and tricks. Het kan tenslotte niet altijd een volledig proza- of poëziestuk zijn dat ik schrijf

Dus: als je in Frankrijk echt iets wilt zien, afgezien van de plaatsen waar iedereen naartoe gaat: schaf één of meerdere wandelboekjes aan, met PR’s (Petite randonnée), en goede, zoniet hele goede wandelschoenen. Pas dan zie je het echte Frankrijk, avec ses petites villages, kleine paadjes, mooie kleine dorpjes (ok, er is daar misschien niks te doen, maar ze blinken uit in simplistische, doe-maar-normaal-dan-doe-je-al-gek-genoeg schoonheid). In de boekjes staan ook altijd wat leuke wetenswaardigheden, die zelfs de Michelin Groene Gids je niet biedt.

De PR’s zijn gecategoriseerd van makkelijk tot zeer moeilijk, maar daar moet je niet teveel waarde aan hechten. De categoriën duiden vooral op het aantal kilometers, maar hebben bijna nooit een relatie met de kwaliteit of de begaanbaarheid van de paden! Helaas is het dus zo dat de meeste wandelroutes, ook al zijn ze ‘makkelijk’, niet geschikt zijn voor rolstoelers of mensen die slecht ter been zijn. Wel iets om rekening mee te houden!
De boekjes zijn bijna altijd te koop bij de VVV / bureau touristique, en vaak ook gewoon bij de boekhandel, supermarkten en zelfs online via de site van FFRandonnee. Absoluut een aanrader!

Afgelopen weekend was het weer zover. Voor een korte periode terug naar Nederland. Dit keer niet met de auto, maar met de trein. Met de TGV, de Train à Grande Vitesse. Vanuit St. Étienne zit je in een kleine 7,5 uur in Rotterdam. Rekening houdend met files (zelfs met de trein) in Nederland, zou je binnen 10 uur in Amsterdam moeten zitten Die gok waag ik maar niet, dus ik reis vanaf Rotterdam wel verder landinwaarts.

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Over de site van de SNCF heb ik het al eerder gehad, dus het moge duidelijk zijn dat het kopen van de kaartjes online nogal lastig is. Eerst de site van de TGV zelf maar eens vinden dus. Helaas doet die niet onder voor die van de gemiddelde Franse site, en al helemaal niet voor die van de SNCF…! De eerste poging, om de aankoop via de Nederlandse versie van de site te doen, resulteert in een hoop frustraties, omdat pagina’s bijzonder slecht vertaald zijn, en daardoor eigenlijk totaal niet te begrijpen. Ik hoop van ganser harte dat dit vertaald is door een computer, en niet door een professioneel vertaler! De Franse versie van de site werkt op zich goed, hoewel je wel over een dosis doorzettingsvermogen moet beschikken. Maar goed, na eenmaal online betaald te hebben (een unicum in Frankrijk geloof ik), worden de kaartjes wel de volgende dag al thuis (in Frankrijk dus, want das thuis) opgestuurd! De oude, vertrouwde La Poste werkt beter dan sites in Frankrijk!

Zondagochtend vertrekken we vanaf ‘de boerderij’ op het platteland, op weg naar de grote stad, St. Étienne dus. Als je eenmaal op het platteland woont, merk je dat je steden gaat mijden, ze zijn te druk, te lawaaierig, te stinkend-naar-uitlaatgassen. En dat is in St. Étienne al niet anders. Daarnaast laat de bewegwijzering in zo’n stad vaak nogal te wensen over, en aangezien wij volgens mij de laatste op deze aardbol zijn die nog geen TomTom of zoiets hebben, nemen we minstens 3 keer een verkeerde afslag. Dat ligt natuurlijk niet aan ons, maar aan het ontbreken van die bewegwijzering. Geheel volgens de Franse traditie, dat dan weer wel. Hoewel dat de laatste jaren gelukkig stukken verbeterd is!
Gelukkig ook hebben we een ruime marge qua tijd ingebouwd, dus na een half uur verkeerde afslagen nemen, komen we nog steeds ruim op tijd aan op St. Étienne Chateaucreux, het vertrekpunt voor mij van de TGV. Door een sterk staaltje TGV-lijn-logistiek, ben je wel verplicht om in Parijs over te stappen. En dan bedoel ik niet van het ene perron naar het andere lopen, maar vanaf Gare de Lyon eerst via de metro, overstappen op een andere metro, en dan nog zo’n 3 kwartier wachten op de aansluiting op Gare du Nord. Handig is anders, maar het werkt. En in de TGV en Thalys kun je (mits je 1e klas reist) nog werken op je laptop ook, dankzij de stopcontacten in de coupé. De Thalys heeft dan ook nog eens Wifi aan boord, dus je hoeft internet hooguit tussen St. Étienne en Parijs te missen. Joepie, kan ik eindelijk ook op zondag aan mijn werk :-).

Anyway, na ruim 11 uur onderweg via het Franse, Belgische en Nederlandse spoorwegnet, doe ik de deur van ons helaas nog niet verkochte appartement in Nederland open. Redelijk vermoeid en gebroken, maar eindelijk weer een patatje-pinda rijker! Waar een klein land groot in kan zijn!

Maar ondanks dat de stations in Parijs bijzonder mooi zijn, is het toch een vreemde ervaring. Zoveel mensen, zoveel geluiden, een continue stroom van informatie wordt je aangeboden via speakers, borden en mensen. Het is bijna alsof je naar een film zit te kijken, een Science Fiction film, waarin iedereen in de gaten gehouden wordt, en iedereen via automatische berichten gewezen wordt op zijn / haar veiligheid en gezondheid. “Je mag niet roken, want het is een openbare ruimte”. “Als je je niet lekker voelt, ga dan naar de dokter, doe een mondkapje op in verband met de Mexicaanse griep.” Het is gewoon creepy, die steden! Doe mij maar het platteland! Met een ligne touristique in de zomer, waarvoor je zeker weten niet online een kaartje kan kopen, die geen 300 km/uur rijdt, en die zeker niet doorrijdt naar Nederland Ik wil nu alweer terug naar huis!

• Als je vroeg genoeg een kaartje boekt voor de TGV, kun je voor dezelfde prijs als de 2e klas, 1e klas reizen!
• Al met al zou ik met de auto sneller geweest zijn… ok, in Frankrijk zelf rijdt de TGV goed door, maar in Nederland lijkt het wel een boemeltje…
• Plattegrond van de metro in Parijs nodig? Hier is tie!

Ik heb het er al eerder over gehad: voor alles hier in Frankrijk, is er een eerste keer. Laatst was het de eerste keer Pasen, nu was het de eerste keer: blikseminslag!

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Net op het moment dat een reparateur van France Telecom na 5 maanden (!) de over de grond liggende telefoondraad weer op de normale plaats heeft bevestigd, net op het moment dat er Nederlandse vrienden op bezoek zijn, net op het moment dat je uit eten bent in het plaatselijke restaurantje in een dorpje verderop, net op het moment dat je denkt: het wordt toch wel erg donker, net op het moment dat je dan denkt: volgens mij heb ik nog een pc aanstaan, schiet er een enorme lichtflits door de lucht en volgt er een harde donderslag. Maar net op dat moment denk je ook: bij ons op de boerderij zelf onweert het bijna nooit, dat trekt meestal ten noorden of ten zuiden van ons over. En dat is echt waar. Gelukkig. Dus rustig eet je verder, in de veronderstelling dat jou, de boerderij en de computer, niks kan gebeuren.

Vol goede moed keer je dus huiswaarts. Gelukkig, het licht doet het nog, de koelkast, de boiler en alles is ok. Het onweer nadert zijn einde, dus je kan nog ff wat routerproblemen oplossen. Daar heb je vrienden voor, nietwaar? Helemaal uit Nederland! Dus, je sluit je laptop aan, je net een week oude / nieuwe modem en, in tegenstelling tot de niet-goed-in-te-stellen, vreselijke Orange Livebox  / routergeval, wél-werkende en goed-in-te-stellen router, en gaat vol goede moed aan de slag. Haha! Die livebox is in no-time verleden tijd! Weg ermee!

Maar… Alsof France Telecom ruikt dat je de door hen geadoreerde Livebox binnen 10 minuten uit het hoogste raam gaat gooien, volgt er een laatste, allesvernietigende bliksemflits en dito donderslag. En dit keer dus niet ten noorden of ten zuiden van ons. Nee, er lijkt inderdaad een lijntje tussen France Telecom en hierboven te liggen, want precies bij ons klinkt een harde knal, de lichten gaan uit, een vonk springt uit mijn laptop, en naar later blijkt, hangt er boven zo’n typische lucht van een apparaat dat nét iets te veel ampère door zich heen heeft gevoeld. Maar dan ook maar nét aan, zo’n 75000 ampère…. En dat trekt geen ene voeding. Dus, alle verdeeldozen met ingebouwde zekering ten spijt, is de schade aanzienlijk. Enkele voedingen, het nieuwe modem, de router, en nog wat dingen hebben de geest gegeven.

Terug bij af dus. Als in: router achter je livebox. Maar gelukkig heb je als IT’er natuurlijk wat dingen dubbel. Dingen waarvan je ooit dacht: “Die kan weg, maar ja, daar krijg je niks meer voor, dus ik hou m maar ff,  je weet maar nooit…” Dat nooit, dat is dus nu. De volgende dag sluit je dus alles zo goed en zo kwaad als het kan weer aan. Te beginnen met die k*tlivebox. Het werkt gelukkig wel, maar daar heb je dan ook alles mee gezegd. In elk geval kan het werk gewoon door, want dat is absoluut een eerste vereiste. In een naburig dorpje zit zowaar een kantoor- en pc-zaakje, dus een doorgebrande voeding voor de pc is ook weer snel vervangen. We zijn weer back in business!

• Onweer? Trek de stekker van je pc (en andere apparaten wellicht) eruit.
• Vergeet ook je netwerkkabels niet! Mijn laptop kreeg een opdonder via de netwerkkabel…
• Schaf gedegen ‘anti-overspannings-verdeeldozen’ aan. Die zijn er van verschillende merken (Trust, Belkin, APC enz)
• Zoek op Google eens naar ’surge protector’, en je vindt een heleboel over die anti-overspannings-verdeeldozen, bijvoorbeeld op http://news.cnet.com/8301-13554_3-9774926-33.html
• Last van stroomuitval? Een UPS (Uninterruptible power supply) biedt uitkomst!

Een nieuwe dag, een nieuwe serie verhalen. Horrorverhalen. Of hoe het er hier in de dagelijkse praktijk aan toegaat. Op voorhand wil ik daarom iedereen die deze post leest of bekijkt, waarschuwen. Deze post bevat namelijk schokkende beelden. Ongelogen waar.

Het begon zo goed vandaag. Aardig weer, en ondanks dat we gewoon onze dagelijkse werkzaamheden aan het uitoefenen waren, wees niets op de toch enigszins rare, onverwachte wending die deze dag brengen zou. Vanuit ons geïmproviseerd huis-kantoor op de bovenverdieping hebben wij een mooi uitzicht op de velden tegenover ons. Gras. Bomen. De overburen. Links dan. Die gekke. Dagelijks zien we hoe de overbuurvrouw ’s middags de geitjes naar buiten doet, in de zon gaat zitten (of in de regen, dat maakt haar niet uit en schijnt haar niet te deren) en de geiten hoedt. Voorwaar een rustig leven. Zoniet vandaag! Deze ochtend al, tegen de gewoonte in, ging ze de twee koeien wegbrengen naar een wei. Of die wei nou van de overburen is of niet, dat maakt hen niet uit, als die koeien maar ergens staan. Bij voorkeur zelfs op land dat niet van hen is. Maar goed, ik wijk af. Zo rond half twaalf, dus vroeger dan normaal, horen wij de geitjes al blaten. Maar toch, harder dan normaal, klaaglijker ook. Toch maar even naar buiten kijken. Er is zowaar activiteit bij de overburen! Werkzaamheden aan het huis!? Dat is haast onmogelijk! Iets beter kijken dus… Dan valt het kwartje….

Tot onze schrik is het geblaat afkomstig van twee kleine geitjes. De ene blaat echter niet lang meer. Die hangt met zijn achterpoten vastgebonden, met zun kop naar beneden, tegen de muur. Het bloed loopt er nog uit. Het andere geitje wordt nota bene door 1 van de mannen die ‘aan het werk’ zijn, vriendelijk geaaid en gerustgesteld, terwijl hij de achterpoten van dat geitje stevig vasthoudt. Een tweede man, met een grote witte schort (goh, wat zou dat nou voor iemand zijn…), haalt het eerste geitje van de muur af, en hangt nu ook het tweede geitje op. Wederom: achterpoten omhoog, kop naar beneden. Klaaglijk blatend probeert het geitje zijn noodlot af te wenden. Maar helaas, met een welgemikte haal wordt de keel van het geitje doorgesneden. Toch echt nogal goor om te zien, zelfs van een afstand. Maar het is wel de realiteit van vandaag, en van het platteland. In Nederland mag dit niet meer, maar hier doen ze daar niet zo moeilijk over.

Voor het eerst heb ik zoiets van: waar zijn we hier beland? Is dit normaal? Maar… ja, ik denk eigenlijk van wel. Zo is men hier opgegroeid, opgevoed. Niet dat ik het zo zou doen, maar goed. Het is dagelijkse praktijk, en of het nou in het slachthuis gebeurt, of vlak voor je deur… nou vooruit, ik prefereer dan toch het slachthuis…

Taal. Het lijkt zo gewoon. Je groeit ermee op, je leert het gaandeweg. Zo ongeveer zonder problemen. Pas als je daadwerkelijk op school zit en je leert schrijven, merk je soms dat het eigenlijk lastiger is dan je denkt.

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Nog lastiger wordt het, als je op latere leeftijd (niet dat ik zo oud ben, eigenlijk nog een jonge God… in mijn ogen dan) dagelijks met een taal geconfronteerd wordt, waarvan je denkt dat je die met je VWO-scholing van 20 jaar geleden nog wel spreekt. Niet dus. Dat wil zeggen: ik kan me aardig redden en ik kan de rode draad in een verhaal meestal aardig volgen. Maar als je, eenmaal weer thuis gekomen, de gesprekken van een lange, niet geheel van wijn ontziende avond nog eens de revue laat passeren en doorspreekt met je wél goed-Frans-sprekende vrouw, dan blijkt toch dat je sommige passages een nét iets andere draai hebt meegegeven.

Het is mij dus meerdere keren overkomen dat ik mijn vrouw na zo’n avond vragend aankeek, mezelf afvragend waarom zij sommige dingen niet meegekregen had. Dat lag dan uiteraard niet aan haar, maar aan mij.  Het bleek dan keer op keer dat er totaal, maar dan ook echt totaal iets anders werd gezegd dan wat ik dacht te hebben opgevangen of dacht te hebben begrepen. Of soms niet eens begrepen, maar alleen vriendelijk lachend ja-knikkend. Als de Fransoos lacht, en ik ook, dan is het goed. Toch? De Fransoos denkt dat ik het begrijp, ik weet dat dat niet zo is, maar ik denk ook te weten dat de Fransoos inderdaad denkt dat ik, de Nederlander, het begrijp. Begrijp je? Werkt altijd!

Maar eigenlijk heb je er niks aan. Eigenlijk zou je moeten zeggen: je ne comprends rien de ce que tu m’as dit. Maar ja, probeer dat maar eens te zeggen als een Fransman net een mop heeft verteld. Hij ligt zo ongeveer dubbel van het lachen, en om hem dan moeilijk de clou (mooi Frans woord overigens) uit te laten leggen… tja, dan is de lol ervanaf. Dus ik lach gewoon vrolijk mee, lachen werkt toch aanstekelijk, en iedereen is tevreden.

Behalve ikzelf. Op een gegeven moment merk je toch dat je dingen mist, en dat dat soms lastig is. Maar daar is gelukkig wat aan te doen! Contact leggen! Praten! Vragen! Nog een keer vragen! En als je het dan nog niet snapt, is er altijd nog die gulden uitweg: lachen en ja knikken! Werkt altijd !

En eindelijk, daar zijn ze weer, een paar tips!

• Hou pen en papier bij de hand, schrijf op wat je later wilt opzoeken.
• Wie schrijft, die blijft: als je dingen opschrijft, onthoud je het veel beter.
• Vraag ook naar woorden die je dagelijks nodig zou kunnen hebben. Een slakom is bijvoorbeeld een saladière, weet ik van de buurman, omdat ik het gevraagd heb! Zo’n woord blijft me dus bij. Niet dat je er veel aan hebt, maar toch

De benodigdheden:

• Pen en papier
• Geen schroom

Er zijn veel verschillen tussen Nederland en Frankrijk. Neem nou Pasen. Afgelopen zondag was het zover. Pasen. In Frankrijk. Onze eerste Pasen. Zo heeft elke gebeurtenis hier ‘zijn eerste keer’. Zo ook dus: Pasen. Waar het daadwerkelijk over gaat, dat weet bijna niemand meer, dus voor de goede orde: ff opzoeken….

Christenen vieren deze dag vanuit hun geloof dat Jezus opgestaan is uit de dood, op de derde dag na zijn kruisiging.

In de loop der jaren zijn veel non-religieuze culturele elementen toegevoegd aan het feest. Pasen duurt twee dagen en wordt gevierd op een zondag en maandag. Beide dagen worden wel afzonderlijk Eerste en Tweede Paasdag of Paaszondag en Paasmaandag genoemd.

Pasen heeft zijn oorsprong in het Joodse Pesach. Tijdens het concilie van Nicea (325) zijn de data van beide feesten officieel ontkoppeld.

bron: Wikipedia

De zaterdag vóór Pasen waren wij uitgenodigd bij de overburen. Niet de gekke overburen (links), maar de normale (rechts). Klein, maar wel belangrijk verschil Eigenlijk was het hele gehucht uitgenodigd, behalve dan dus weer die gekke overburen uiteraard. Met een man / vrouw of 10 die zaterdagavond lekker zitten eten, drinken, maar ’s nachts toch weer de helft op een niet al te natuurlijke manier het lichaam laten verlaten Maar, eerlijk is eerlijk, het was gezellig, en de wijn was lekker

Maar goed, Pasen dus. Waar denk je aan bij Pasen? Juist! De Paashaas! Maar die kent men in Frankrijk niet! In plaats van een Paashaas kennen ze hier…. een klok! Een simpele, vergulde, rijk gedecoreerde, van alle gemakken voorziene klok. Maar dan van chocolade. Zo één waarvan je denkt: lekker, een klok van chocolade! Niets meer, niets minder. Wat dan wel vreemd is, is hoe Franse ouders hun kinderen vertellen wie die eieren dan verstopt in de tuin. Want een klok…. dat wordt toch lastig! Een Paashaas daarentegen, das logisch: die kan huppelen, rennen, heeft een mandje op zijn rug, ziet er olijk en vrolijk uit, en heeft als dagtaak eieren verstoppen. Dat weet iedereen. Een klok daarentegen, tja, die hangt een beetje te bengelen, bij voorkeur in een kerk- of klokkentoren, en heeft, als het een beetje meezit, nog een klepel om wat geluid te kunnen maken. Maar persoonlijk heb ik nog nooit een klok paaseieren zien verstoppen! Nee, ik denk dat ik Obelix gelijk moet geven, maar dan net iets anders: Rare jongens, die Fransen!

… maar wel gezellig

Eindelijk weer een post. Heb ik geen zin meer om te bloggen? Nee, dat is het zeker niet. Maar hoe dichter we bij de definitieve vertrekdatum komen, hoe drukker het wordt. Dit opzeggen, dat opzeggen, werk regelen, belasting aangeven, opruimen, inpakken, dingen weggooien… pas dan kom je tot de essentie van waar het allemaal om draait: rust en ruimte. Overbodige zaken achter je laten. Mentaal voorbereiden op de dingen die komen gaan. Fysiek voorbereiden op de dingen die komen gaan… dat doe ik later wel, achteraf dus

Veel mensen die ons kennen, vragen zich nog steeds af waar we nou eigenlijk naar toe gaan. En hoe het daar dan is. Daarom, voor al die mensen, en voor ieder ander ook nog eens, het bijgaande filmpje. Het leven in al zijn essentie: rust en ruimte.
Weliswaar in het Frans, maar dat is logisch. Het geeft in elk geval een bijzonder goed beeld van de streek waar wij naartoe gaan. Is dit ons ideaal? Nou… een beetje dan. Ik mis alleen de geiten

De plot in het kort:
Pierre woont in de Haute Loire, vlakbij de Mézenc, een oude vulkaan. Dat heeft hij tenminste van horen zeggen. Hoewel de verslaggever vindt dat er echt helemaal niks is waar Pierre woont, ziet Pierre dat zelf heel anders! Er zijn bomen, rotsen, brem, bos, dus het ontbreekt hem aan niets.
Pierre woont nog steeds zoals zijn ouders leefden: in 1 ruimte, grote pot met soep boven het vuur, een hond om hem gezelschap te houden, nee, Pierre is nooit alleen.

Get the latest Flash Player to see this player.

De beelden zijn (helaas) niet van mezelf. We kregen m doorgestuurd van wat dorpsgenoten, die m op hun beurt hadden gevonden op www.dailymotion.com. Credits gaan volledig naar de maker: Eric Mercier.

Ik ben benieuwd of Pierre het woord ’stress’ kent…