Ik heb het er al eerder over gehad: voor alles hier in Frankrijk, is er een eerste keer. Laatst was het de eerste keer Pasen, nu was het de eerste keer: blikseminslag!
Verderop in deze post kun je ook nog vinden:
Net op het moment dat een reparateur van France Telecom na 5 maanden (!) de over de grond liggende telefoondraad weer op de normale plaats heeft bevestigd, net op het moment dat er Nederlandse vrienden op bezoek zijn, net op het moment dat je uit eten bent in het plaatselijke restaurantje in een dorpje verderop, net op het moment dat je denkt: het wordt toch wel erg donker, net op het moment dat je dan denkt: volgens mij heb ik nog een pc aanstaan, schiet er een enorme lichtflits door de lucht en volgt er een harde donderslag. Maar net op dat moment denk je ook: bij ons op de boerderij zelf onweert het bijna nooit, dat trekt meestal ten noorden of ten zuiden van ons over. En dat is echt waar. Gelukkig. Dus rustig eet je verder, in de veronderstelling dat jou, de boerderij en de computer, niks kan gebeuren.
Vol goede moed keer je dus huiswaarts. Gelukkig, het licht doet het nog, de koelkast, de boiler en alles is ok. Het onweer nadert zijn einde, dus je kan nog ff wat routerproblemen oplossen. Daar heb je vrienden voor, nietwaar? Helemaal uit Nederland! Dus, je sluit je laptop aan, je net een week oude / nieuwe modem en, in tegenstelling tot de niet-goed-in-te-stellen, vreselijke Orange Livebox / routergeval, wél-werkende en goed-in-te-stellen router, en gaat vol goede moed aan de slag. Haha! Die livebox is in no-time verleden tijd! Weg ermee!
Maar… Alsof France Telecom ruikt dat je de door hen geadoreerde Livebox binnen 10 minuten uit het hoogste raam gaat gooien, volgt er een laatste, allesvernietigende bliksemflits en dito donderslag. En dit keer dus niet ten noorden of ten zuiden van ons. Nee, er lijkt inderdaad een lijntje tussen France Telecom en hierboven te liggen, want precies bij ons klinkt een harde knal, de lichten gaan uit, een vonk springt uit mijn laptop, en naar later blijkt, hangt er boven zo’n typische lucht van een apparaat dat nét iets te veel ampère door zich heen heeft gevoeld. Maar dan ook maar nét aan, zo’n 75000 ampère…. En dat trekt geen ene voeding. Dus, alle verdeeldozen met ingebouwde zekering ten spijt, is de schade aanzienlijk. Enkele voedingen, het nieuwe modem, de router, en nog wat dingen hebben de geest gegeven.
Terug bij af dus. Als in: router achter je livebox. Maar gelukkig heb je als IT’er natuurlijk wat dingen dubbel. Dingen waarvan je ooit dacht: “Die kan weg, maar ja, daar krijg je niks meer voor, dus ik hou m maar ff, je weet maar nooit…” Dat nooit, dat is dus nu. De volgende dag sluit je dus alles zo goed en zo kwaad als het kan weer aan. Te beginnen met die k*tlivebox. Het werkt gelukkig wel, maar daar heb je dan ook alles mee gezegd. In elk geval kan het werk gewoon door, want dat is absoluut een eerste vereiste. In een naburig dorpje zit zowaar een kantoor- en pc-zaakje, dus een doorgebrande voeding voor de pc is ook weer snel vervangen. We zijn weer back in business!
Onweer? Trek de stekker van je pc (en andere apparaten wellicht) eruit.
Vergeet ook je netwerkkabels niet! Mijn laptop kreeg een opdonder via de netwerkkabel…
Schaf gedegen ‘anti-overspannings-verdeeldozen’ aan. Die zijn er van verschillende merken (Trust, Belkin, APC enz)
Een nieuwe dag, een nieuwe serie verhalen. Horrorverhalen. Of hoe het er hier in de dagelijkse praktijk aan toegaat. Op voorhand wil ik daarom iedereen die deze post leest of bekijkt, waarschuwen. Deze post bevat namelijk schokkende beelden. Ongelogen waar.
Het begon zo goed vandaag. Aardig weer, en ondanks dat we gewoon onze dagelijkse werkzaamheden aan het uitoefenen waren, wees niets op de toch enigszins rare, onverwachte wending die deze dag brengen zou. Vanuit ons geïmproviseerd huis-kantoor op de bovenverdieping hebben wij een mooi uitzicht op de velden tegenover ons. Gras. Bomen. De overburen. Links dan. Die gekke. Dagelijks zien we hoe de overbuurvrouw ’s middags de geitjes naar buiten doet, in de zon gaat zitten (of in de regen, dat maakt haar niet uit en schijnt haar niet te deren) en de geiten hoedt. Voorwaar een rustig leven. Zoniet vandaag! Deze ochtend al, tegen de gewoonte in, ging ze de twee koeien wegbrengen naar een wei. Of die wei nou van de overburen is of niet, dat maakt hen niet uit, als die koeien maar ergens staan. Bij voorkeur zelfs op land dat niet van hen is. Maar goed, ik wijk af. Zo rond half twaalf, dus vroeger dan normaal, horen wij de geitjes al blaten. Maar toch, harder dan normaal, klaaglijker ook. Toch maar even naar buiten kijken. Er is zowaar activiteit bij de overburen! Werkzaamheden aan het huis!? Dat is haast onmogelijk! Iets beter kijken dus… Dan valt het kwartje….
Tot onze schrik is het geblaat afkomstig van twee kleine geitjes. De ene blaat echter niet lang meer. Die hangt met zijn achterpoten vastgebonden, met zun kop naar beneden, tegen de muur. Het bloed loopt er nog uit. Het andere geitje wordt nota bene door 1 van de mannen die ‘aan het werk’ zijn, vriendelijk geaaid en gerustgesteld, terwijl hij de achterpoten van dat geitje stevig vasthoudt. Een tweede man, met een grote witte schort (goh, wat zou dat nou voor iemand zijn…), haalt het eerste geitje van de muur af, en hangt nu ook het tweede geitje op. Wederom: achterpoten omhoog, kop naar beneden. Klaaglijk blatend probeert het geitje zijn noodlot af te wenden. Maar helaas, met een welgemikte haal wordt de keel van het geitje doorgesneden. Toch echt nogal goor om te zien, zelfs van een afstand. Maar het is wel de realiteit van vandaag, en van het platteland. In Nederland mag dit niet meer, maar hier doen ze daar niet zo moeilijk over.
Voor het eerst heb ik zoiets van: waar zijn we hier beland? Is dit normaal? Maar… ja, ik denk eigenlijk van wel. Zo is men hier opgegroeid, opgevoed. Niet dat ik het zo zou doen, maar goed. Het is dagelijkse praktijk, en of het nou in het slachthuis gebeurt, of vlak voor je deur… nou vooruit, ik prefereer dan toch het slachthuis…
Taal. Het lijkt zo gewoon. Je groeit ermee op, je leert het gaandeweg. Zo ongeveer zonder problemen. Pas als je daadwerkelijk op school zit en je leert schrijven, merk je soms dat het eigenlijk lastiger is dan je denkt.
Verderop in deze post kun je ook nog vinden:
Nog lastiger wordt het, als je op latere leeftijd (niet dat ik zo oud ben, eigenlijk nog een jonge God… in mijn ogen dan) dagelijks met een taal geconfronteerd wordt, waarvan je denkt dat je die met je VWO-scholing van 20 jaar geleden nog wel spreekt. Niet dus. Dat wil zeggen: ik kan me aardig redden en ik kan de rode draad in een verhaal meestal aardig volgen. Maar als je, eenmaal weer thuis gekomen, de gesprekken van een lange, niet geheel van wijn ontziende avond nog eens de revue laat passeren en doorspreekt met je wél goed-Frans-sprekende vrouw, dan blijkt toch dat je sommige passages een nét iets andere draai hebt meegegeven.
Het is mij dus meerdere keren overkomen dat ik mijn vrouw na zo’n avond vragend aankeek, mezelf afvragend waarom zij sommige dingen niet meegekregen had. Dat lag dan uiteraard niet aan haar, maar aan mij. Het bleek dan keer op keer dat er totaal, maar dan ook echt totaal iets anders werd gezegd dan wat ik dacht te hebben opgevangen of dacht te hebben begrepen. Of soms niet eens begrepen, maar alleen vriendelijk lachend ja-knikkend. Als de Fransoos lacht, en ik ook, dan is het goed. Toch? De Fransoos denkt dat ik het begrijp, ik weet dat dat niet zo is, maar ik denk ook te weten dat de Fransoos inderdaad denkt dat ik, de Nederlander, het begrijp. Begrijp je? Werkt altijd!
Maar eigenlijk heb je er niks aan. Eigenlijk zou je moeten zeggen: je ne comprends rien de ce que tu m’as dit. Maar ja, probeer dat maar eens te zeggen als een Fransman net een mop heeft verteld. Hij ligt zo ongeveer dubbel van het lachen, en om hem dan moeilijk de clou (mooi Frans woord overigens) uit te laten leggen… tja, dan is de lol ervanaf. Dus ik lach gewoon vrolijk mee, lachen werkt toch aanstekelijk, en iedereen is tevreden.
Behalve ikzelf. Op een gegeven moment merk je toch dat je dingen mist, en dat dat soms lastig is. Maar daar is gelukkig wat aan te doen! Contact leggen! Praten! Vragen! Nog een keer vragen! En als je het dan nog niet snapt, is er altijd nog die gulden uitweg: lachen en ja knikken! Werkt altijd !
En eindelijk, daar zijn ze weer, een paar tips!
Hou pen en papier bij de hand, schrijf op wat je later wilt opzoeken.
Wie schrijft, die blijft: als je dingen opschrijft, onthoud je het veel beter.
Vraag ook naar woorden die je dagelijks nodig zou kunnen hebben. Een slakom is bijvoorbeeld een saladière, weet ik van de buurman, omdat ik het gevraagd heb! Zo’n woord blijft me dus bij. Niet dat je er veel aan hebt, maar toch
Er zijn veel verschillen tussen Nederland en Frankrijk. Neem nou Pasen. Afgelopen zondag was het zover. Pasen. In Frankrijk. Onze eerste Pasen. Zo heeft elke gebeurtenis hier ‘zijn eerste keer’. Zo ook dus: Pasen. Waar het daadwerkelijk over gaat, dat weet bijna niemand meer, dus voor de goede orde: ff opzoeken….
Christenen vieren deze dag vanuit hun geloof dat Jezus opgestaan is uit de dood, op de derde dag na zijn kruisiging.
In de loop der jaren zijn veel non-religieuze culturele elementen toegevoegd aan het feest. Pasen duurt twee dagen en wordt gevierd op een zondag en maandag. Beide dagen worden wel afzonderlijk Eerste en Tweede Paasdag of Paaszondag en Paasmaandag genoemd.
Pasen heeft zijn oorsprong in het Joodse Pesach. Tijdens het concilie van Nicea (325) zijn de data van beide feesten officieel ontkoppeld.
De zaterdag vóór Pasen waren wij uitgenodigd bij de overburen. Niet de gekke overburen (links), maar de normale (rechts). Klein, maar wel belangrijk verschil Eigenlijk was het hele gehucht uitgenodigd, behalve dan dus weer die gekke overburen uiteraard. Met een man / vrouw of 10 die zaterdagavond lekker zitten eten, drinken, maar ’s nachts toch weer de helft op een niet al te natuurlijke manier het lichaam laten verlaten Maar, eerlijk is eerlijk, het was gezellig, en de wijn was lekker
Maar goed, Pasen dus. Waar denk je aan bij Pasen? Juist! De Paashaas! Maar die kent men in Frankrijk niet! In plaats van een Paashaas kennen ze hier…. een klok! Een simpele, vergulde, rijk gedecoreerde, van alle gemakken voorziene klok. Maar dan van chocolade. Zo één waarvan je denkt: lekker, een klok van chocolade! Niets meer, niets minder. Wat dan wel vreemd is, is hoe Franse ouders hun kinderen vertellen wie die eieren dan verstopt in de tuin. Want een klok…. dat wordt toch lastig! Een Paashaas daarentegen, das logisch: die kan huppelen, rennen, heeft een mandje op zijn rug, ziet er olijk en vrolijk uit, en heeft als dagtaak eieren verstoppen. Dat weet iedereen. Een klok daarentegen, tja, die hangt een beetje te bengelen, bij voorkeur in een kerk- of klokkentoren, en heeft, als het een beetje meezit, nog een klepel om wat geluid te kunnen maken. Maar persoonlijk heb ik nog nooit een klok paaseieren zien verstoppen! Nee, ik denk dat ik Obelix gelijk moet geven, maar dan net iets anders: Rare jongens, die Fransen!
Eindelijk weer een post. Heb ik geen zin meer om te bloggen? Nee, dat is het zeker niet. Maar hoe dichter we bij de definitieve vertrekdatum komen, hoe drukker het wordt. Dit opzeggen, dat opzeggen, werk regelen, belasting aangeven, opruimen, inpakken, dingen weggooien… pas dan kom je tot de essentie van waar het allemaal om draait: rust en ruimte. Overbodige zaken achter je laten. Mentaal voorbereiden op de dingen die komen gaan. Fysiek voorbereiden op de dingen die komen gaan… dat doe ik later wel, achteraf dus
Veel mensen die ons kennen, vragen zich nog steeds af waar we nou eigenlijk naar toe gaan. En hoe het daar dan is. Daarom, voor al die mensen, en voor ieder ander ook nog eens, het bijgaande filmpje. Het leven in al zijn essentie: rust en ruimte.
Weliswaar in het Frans, maar dat is logisch. Het geeft in elk geval een bijzonder goed beeld van de streek waar wij naartoe gaan. Is dit ons ideaal? Nou… een beetje dan. Ik mis alleen de geiten
De plot in het kort:
Pierre woont in de Haute Loire, vlakbij de Mézenc, een oude vulkaan. Dat heeft hij tenminste van horen zeggen. Hoewel de verslaggever vindt dat er echt helemaal niks is waar Pierre woont, ziet Pierre dat zelf heel anders! Er zijn bomen, rotsen, brem, bos, dus het ontbreekt hem aan niets.
Pierre woont nog steeds zoals zijn ouders leefden: in 1 ruimte, grote pot met soep boven het vuur, een hond om hem gezelschap te houden, nee, Pierre is nooit alleen.
De beelden zijn (helaas) niet van mezelf. We kregen m doorgestuurd van wat dorpsgenoten, die m op hun beurt hadden gevonden op www.dailymotion.com. Credits gaan volledig naar de maker: Eric Mercier.
Ik ben benieuwd of Pierre het woord ’stress’ kent…
In de serie Tips & Tricks de volgende: winterbanden in Frankrijk, verplicht of niet?
Het antwoord is kort: nee. Tenminste, niet ten tijde van dit schrijven (januari 2009). Maar zelfs ondanks dat het niet verplicht is, wordt het in Frankrijk ten zeerste aangeraden om in de winter wél winterbanden onder je auto te laten zetten. Waarom? Kortere remweg, betere grip, betere wegligging. En vooral: “In de Franse wet is het uitgangspunt dat banden moeten corresponderen met de wegomstandigheden. Op grond hiervan kan het rijden op zomerbanden in winterse omstandigheden leiden tot aansprakelijkheid bij ongevallen en strafrechtelijke vervolging.” (bron: www.anwb.nl)
Wanneer het kwik zo rond de 6 à 7 °C komt, is het zowiezo verstandiger om van winterbanden (pneus d’hiver) gebruik te maken. Ook op de radio (107.7 FM, de verkeersdienst-radiozender als je op de péage zit) zendt spotjes uit om het gebruik van winterbanden te stimuleren. Aangeraden wordt om niet te bezuinigen, en (dus) niet slechts twee winterbanden onder je auto te (laten) plaatsen, maar vier. Persoonlijk lijkt me dat ook logisch.
Kosten? Dat verschilt uiteraard (per auto, wat voor bandenmaat, merk, type enz), maar voor circa € 600,- kun je een goede set winterbanden, inclusief velgen, onder je auto hebben. Wel zo veilig.
En een tips & tricks-posting zou geen tips & tricks-posting zijn zonder tips, dus:
Je kunt er natuurlijk voor kiezen om je winterbanden op eigen velgen te laten plaatsen. Dan is wisselen extreem snel en goedkoop, want…
Heb je ruimte genoeg om je eigen set banden op te slaan? In Frankrijk kan het wisselen van je banden voordeliger zijn dan in Nederland! Je kunt dus misschien je ene set velgen / banden in Frankrijk laten liggen, en in oktober en april (of in die buurt) deze door de lokale garage op de hoek laten wisselen voor de andere! Het kostte ons slechts € 15,- !
En hoe zit het dan met sneeuwkettingen? Die heb je zeker nodig in sneeuwgebieden met losse sneeuw. Laat je voor aankoop echter goed informeren, want ze kunnen niet onder elke auto!!
Heheh, eindelijk! Tijd voor wat Nerd-talk! Waarom? Omdat het altijd lastig is als je wilt internetten, maar eerst op internet op moet zoeken hoe je op internet moet komen! Daarom! En omdat je deze posting niet kunt lezen als je niet op internet zit, is verderop een simpel tekstbestandje te vinden met gedetailleerde informatie over hoe je een router (in ons geval een Linksys WRT54G) achter een Orange Livebox plaatst, zodat je met meerdere pc’s in huis tegelijkertijd kunt internetten. Leuker kan ik het niet maken, en zelfs ook niet makkelijker.
Verderop in deze post kun je ook nog vinden:
Ik ben me ervan bewust dat deze info bij lange na niet voor iedereen interessant is, vandaar het afzonderlijke tekstbestandje. Voor diegenen die het wél interessant vinden, is het misschien raadzaam om dat bestandje even te downloaden en op te slaan. Das wel zo handig voor naslag, op het moment dat je verstoken bent van internet!
In het kort even wat details waar het in dat tekstbestandje over gaat, de uitgangssituatie dus:
router: Linksys WRT54G
modem: Orange ADSL-modem Livebox met een rode en een gele aansluiting
bijgeleverde Orange CR-ROM met een hoop pc-vertragende troep erop, waar je verder eigenlijk niks aan hebt.
Vooral die CD-ROM, daar heb je dus niet veel aan. Wat je daar mee doet, moet je zelf weten, maar mijn advies: installeer m niet. Het enige nuttige van het installeren van die software is namelijk dat op de achtergrond de Orange Livebox van een username en wachtwoord wordt voorzien. Die gegevens heb je, als het goed is, per post gekregen als je een abonnement bij Orange aanvraagt (en bij de gratie van France Telecom / Orange wordt dat dan ook nog aangelegd…), en kun je ook handmatig in de Livebox zetten. Hoe? Dat staat in het tekstbestandje. Verder wordt er een browser met een hoop toeters en bellen geïnstalleerd, een sidebar, en om het voor de Franse gebruiker zo eenvoudig mogelijk te maken: dat start allemaal automatisch op met het starten van je pc…. na 10 minuten kun je dan wellicht weer iets doen…
Wat ga je als eerste doen, als je in huis
1. nog geen badkamer hebt
2. nog geen keuken hebt
3. nog geen slaapkamers hebt
4. nog geen riolering hebt
5. nog geen dubbel glas hebt
6. nog geen vloeren hebt
7. … enz enz enz???
Verderop in deze post kun je ook nog vinden:
Juist! Dan ga je hooi ruimen! Hooi verwijderen! Hooi scheppen!
Klinkt logisch toch? Want voordat je in huis ook maar iets kunt doen, heb je ruimte nodig. Die ruimte, die hebben we wel. Maar die ruimte ligt vol met hooi. Hooi dat we niet nodig hebben. Sterker nog, het ligt alleen maar in de weg. Dus het moet eruit. Hoe? Met de hand. Met een hooivork eigenlijk. Gelukkig liggen die er genoeg in onze boerderij. Een stuk of 8. Gevonden. Een aantal daarvan… onder het hooi! Ooit zullen de mensen hier wel gedacht hebben: “Er ligt toch wel veel hooi in onze schuur. Wat nou, als ik aan het opruimen ben, en de steel breekt? Dan heb ik a la minute een nieuwe hooivork nodig! Weet je wat, ik leg er vast een aantal op strategische plaatsen onder een laag hooi, dan heb ik op het juiste moment weer een nieuwe!” Geniaal!
Anyway, ‘in plaats van in huis te klussen’, zijn wij dus bijna 2 weken lang bezig geweest met hooi ruimen. Niet omdat we het zo leuk vonden, maar omdat het moest.
Opslagruimte nodig? Hooi moet weg.
Trap verplaatsen? Die moet in een hoek waar hooi ligt, dus hooi moet weg.
Badkamer plaatsen? Trap moet eerst verplaatst worden. Dus hooi moet eerst weg.
Keuken plaatsen? De waterleiding moet daar waar nu de trap nog zit. En die moet verplaatst worden. Dus hooi moet eerst weg.
Kantoor bouwen? Hout dat daar ligt, moet eerst weg. Dus opslagruimte nodig. Dus hooi moet eerst weg.
Hoe je het ook wendt of keert, alles komt steeds uit bij het eerst verwijderen van het hooi. Joepie. Dus dagenlang ga je de permafrost van de schuur in. Dag in, dag uit. Hooi scheppen. Verstand op nul, blik op oneindig. Hooi ruimen. Maar wat doe je daar dan mee, met dat hooi? Daar zijn natuurlijk een aantal opties voor.
Een kuil graven. Een kuil van 60 meter lang, 3 meter breed en 2 meter diep… om de rest van de dorpsbevolking niet het idee te geven dat we een massagraf aan het voorbereiden zijn, doen we dat maar niet.
Onderschoffelen in de moestuin. Wie het kan, mag het proberen
Neerleggen aan de rand van het land, en rustig laten liggen composteren.
Wij gaan voor optie 4. Dit is dan wel de eerste keer dat ik het jammer vind dat we een redelijk stuk grond hebben. Tis wel ver lopen elke keer met dat karretje
Na 2 weken is het zover, de schuur is leeg (bijna). Nu Alleen de zolder nog…
Bedenk goed wat je in (of buiten) huis als eerste moet doen, en wat daarvoor dan eerst weer gedaan moet worden. Soms lijkt het gek (zeker voor de buitenstaanders) waar je mee bezig bent, en soms is het dat ook, maar het kan best wel het belangrijkste zijn wat je moet doen
Trap niet op de punten van een hooivork, als die tegen een muur staat of op de grond ligt…
Tools:
Een goed stofkapje, tegen hooischimmel en ander stof
Afgelopen zondag was het zover. We ‘mochten’ naar de gemeentelijke nieuwjaarsborrel van ons dorp. De burgemeester was ons persoonlijk uit komen nodigen, een paar dagen eerder. Dus ja, dan kun je uiteraard niet verstek laten gaan.
Om 10 uur ’s ochtends werd iedereen verwacht, in de salle polyvalente, het pas opgeknapte dorpszaaltje. Bij aankomst bleek het al een drukte van belang. Zelfs ons aller dorpsgenoot en 45-km-drinkebroer Jean-Olivier was aanwezig. Gratis drank, dus…
Enfin, het grote moment is daar. Onze grote roerganger de burgemeester begint te speechen. Meilleur voeux, merci die en merci die, en nog een paar merci’s schallen door de microfoon. Maar het belangrijkste moet nog komen… de jaarlijkse begroting! De getallen vliegen ons om de oren, voor een mobiele-telefoonpaal is zoveel uitgegeven, voor onderhoud zoveel. Daarna komt de populatie aan bod. Het dorp is gestegen in aantal inwoners! Een luid gejuich gaat op! Er is een elektricien bijgekomen, een aannemer, en zelfs twee Nederlanders! Niet dat ‘Nederlander zijn’ een beroep is, maar we gaan wel twee bedrijfjes opstarten. Dus met naam en toenaam worden we genoemd. Zelfs mijn achternaam wordt redelijk goed uitgesproken. Een staande ovatie is het gevolg. Alleen moeten wij gaan staan, de rest oveert. Maar wat wil je ook? Als de burgemeester blij is met ons, dan is de rest van het dorp dat ook! Zo gaat dat hier. Respect!
De volgende burgemeester krijgt het woord. Hij is van het naastgelegen stadje. Ook hij komt met financiële cijfers, bevolkingsgroei en een paar grappen waar alleen hijzelf om lacht. Ik zou op zich wel mee willen lachen, maar ik weet niet precies wat hij zegt, dus dat laat ik maar achterwege
En dan: drank! Nee toch niet, nóg een burgemeester. Een burgemeesteres in dit geval. Met felle toon wordt de economie onder de loupe genomen. Het één-voor-allen, allen-voor-één-principe wordt stevig benadrukt, en we moeten ons niet gek laten maken door de crisis. Dat doen de Fransen namelijk stukken meer dan de Nederlanders, hebben we gemerkt. In elk geval: we moeten werken. De Economie moet groeien! Toerisme moet op gaan bloeien in onze streek! Wie weet, zit er voor ons dan ook nog wat voordeel in. Riolering bijvoorbeeld Anyway, ook zij beëindigt haar speech. Eindelijk, drank!
He f**k, nog niet! Weer iemand anders die gaat speechen. De korpschef van politie. Want ook de gendarmerie is in groten getale op komen draven. Waarschijnlijk om relletjes te voorkomen, want het duurt nu wel errug lang voor we iets te eten en te drinken krijgen. En na de korpschef: nóg iemand! Nu is het de beurt aan de senator. Helemaal vanuit Parijs. Hoog bezoek dus. Met overdonderend woordgebruik en in geuren en kleuren zegt hij eigenlijk helemaal niks. Alleen zijn uitspraak van La Républiekuh komt er errug mooi uit, vind ik.
Maar dan! Eindelijk! Onze eigen burgemeester neemt weer het woord, en dit keer om te bevelen dat er drank en taart (brioche) moet worden rondgedeeld. En als de burgemeester dat zegt, dan gebeurt dat terstond. Respect!
Uiteindelijk zijn we blij dat we gegaan zijn. We zijn zo ongeveer door 36 mensen uitgenodigd om eens bij hen langs te komen. En dat is niet een uitnodiging op z’n Amerikaans, maar hier meent men het ook echt. Dus: weer niet klussen, maar integreren. Wat zijn die Fransen toch stug!
Soms vragen mensen ons wat nou de belangrijkste reden is waarom we nou zo nodig naar Frankrijk moeten verhuizen. Het is in Nederland toch ook leuk? Ongetwijfeld, maar 1 van de allerbelangrijkste redenen is onze gezondheid. En die staat voorop. Allergiën, hoofdpijn, benauwdheid, veel mensen hebben er last van. Zo ook wij. Soms meer, soms minder. Meestal meer. De reden? Geen idee, maar vervuiling speelt zeker een rol. Dat blijkt keer op keer als we Nederland verlaten.
Daarom, voor iedereen die zich afvraagt hoe vervuild Nederland, Europa, of de wereld nou eigenlijk is, bijgevoegde afbeeldingen. De University of Heidelberg en ESA tonen aan dat het in Nederland bijna even erg is als in bepaalde delen van China en India… waar toch, alom bekend, niet de meest schone manier van industrie bedrijven heerst.
(Klik op de plaatjes links en rechts voor een grotere afbeelding)
Tuurlijk, in Frankrijk is er ook luchtvervuiling; maar waar wij zitten, is het lekker blauw
Ik heb het er al eerder over gehad: voor alles hier in Frankrijk, is er een eerste keer. Laatst was het de eerste keer Pasen, nu was het de eerste keer: blikseminslag!
Een nieuwe dag, een nieuwe serie verhalen. Horrorverhalen. Of hoe het er hier in de dagelijkse praktijk aan toegaat. Op voorhand wil ik daarom iedereen die deze post leest of bekijkt, waarschuwen. Deze post bevat namelijk schokkende beelden. Ongelogen waar.
Taal. Het lijkt zo gewoon. Je groeit ermee op, je leert het gaandeweg. Zo ongeveer zonder problemen. Pas als je daadwerkelijk op school zit en je leert schrijven, merk je soms dat het eigenlijk lastiger is dan je denkt.
!
Maar goed, Pasen dus. Waar denk je aan bij Pasen? Juist! De Paashaas! Maar die kent men in Frankrijk niet! In plaats van een Paashaas kennen ze hier…. een klok! Een simpele, vergulde, rijk gedecoreerde, van alle gemakken voorziene klok. Maar dan van chocolade. Zo één waarvan je denkt: lekker, een klok van chocolade! Niets meer, niets minder. Wat dan wel vreemd is, is hoe Franse ouders hun kinderen vertellen wie die eieren dan verstopt in de tuin. Want een klok…. dat wordt toch lastig! Een Paashaas daarentegen, das logisch: die kan huppelen, rennen, heeft een mandje op zijn rug, ziet er olijk en vrolijk uit, en heeft als dagtaak eieren verstoppen. Dat weet iedereen. Een klok daarentegen, tja, die hangt een beetje te bengelen, bij voorkeur in een kerk- of klokkentoren, en heeft, als het een beetje meezit, nog een klepel om wat geluid te kunnen maken. Maar persoonlijk heb ik nog nooit een klok paaseieren zien verstoppen! Nee, ik denk dat ik Obelix gelijk moet geven, maar dan net iets anders: Rare jongens, die Fransen!
In de serie Tips & Tricks de volgende: winterbanden in Frankrijk, verplicht of niet?
Heheh, eindelijk! Tijd voor wat Nerd-talk! Waarom? Omdat het altijd lastig is als je wilt internetten, maar eerst op internet op moet zoeken hoe je op internet moet komen! Daarom! En omdat je deze posting niet kunt lezen als je niet op internet zit, is verderop een simpel tekstbestandje te vinden met gedetailleerde informatie over hoe je een router (in ons geval een Linksys WRT54G) achter een Orange Livebox plaatst, zodat je met meerdere pc’s in huis tegelijkertijd kunt internetten. Leuker kan ik het niet maken, en zelfs ook niet makkelijker.
Wat ga je als eerste doen, als je in huis
Afgelopen zondag was het zover. We ‘mochten’ naar de gemeentelijke nieuwjaarsborrel van ons dorp. De burgemeester was ons persoonlijk uit komen nodigen, een paar dagen eerder. Dus ja, dan kun je uiteraard niet verstek laten gaan.
Niet dat ‘Nederlander zijn’ een beroep is, maar we gaan wel twee bedrijfjes opstarten. Dus met naam en toenaam worden we genoemd. Zelfs mijn achternaam wordt redelijk goed uitgesproken. Een staande ovatie is het gevolg. Alleen moeten wij gaan staan, de rest oveert. Maar wat wil je ook? Als de burgemeester blij is met ons, dan is de rest van het dorp dat ook! Zo gaat dat hier. Respect!
Maar dan! Eindelijk! Onze eigen burgemeester neemt weer het woord, en dit keer om te bevelen dat er drank en taart (brioche) moet worden rondgedeeld. En als de burgemeester dat zegt, dan gebeurt dat terstond. Respect!
